mesai bitimine dek iş yerinde dakikaları saymak

sıkıcı ya da yoğun olmayan işlerde çalışan emekçi sorunsalı. ben çalışırken saate bakacak pek zamanım olmuyor değil ki dakika saymak.

edit: zaten teknedeysen nereye bitiyor mesai hımınaa. yok öyle bir şey, memur musun sen?

aynisini ben okulda yapiyorum.

büyük bir gaflettir. silah zoruyla tutuyorlar sanki canını sevdiğimin yerinde. işine gelmiyorsa bas istifanı çek git. memlekette aynı paraya çalışacak tonla adam var lan.

üzülerek söylüyorum ki bir zamanlar bu uykudaydım. yok yere çalışma arkadaşlarımın da keyfini kaçırıyor, modlarını düşürüyordum. şükürler olsun, büyük resmi görüp uyandım. artık saniyeleri sayıyorum.

bi ara böyle bir şeyi tecrübe etmiştim ve sonra istifa ettim. para bazen psikolojiyi teselli etmiyor.

ilkokulda dijital saatiyle teneffüs zili için geri sayım yapan insanın çalışan versiyonu.

mesleğe ilk adım attığım yerde bana çıkış saatine akşam beş demişlerdi. çalıştığım ilk birkaç hafta boyunca ise akşam yedi buçuktan önce hiç çıkamadım çünkü iş bitmiyordu. alan değiştirdiğimde ise; işten çıkış saatinin belli olmasının, işten çıktıktan sonra kimse tarafından aranmayacak olduğunu bilmenin nasıl bir şey olduğunu görünce demek millet böyle yaşıyor diye aydınlanmıştım.

yaşıyorlar be bu hayatı.