marcus antonius yazar profili

iki hafta malak gibi hastanede yattım. on dört gün boyunca sırayla refakatçim olan annem ve kardeşlerim benimle birlikte bitap düştü. her akşam kendi derdimi unutup sadece onlar için üzüldüm.

taburcu olacağım vakit ziyaretime peder bey de lütfedince gözlerim yaşardı. bir kolumda o, diğerinde annem hasta koğuşunu usul usul terk edecekken babam;

-maazallah hanım, oğlan o kadar da iyi görünmüyor dedi.

ağladım ağlayacaktım. doğrusu nazarında bu denli kıymetli olduğumu bilmiyordum.

+tamam dedi annem. bir gece daha kalsın. refakatçisi de sen ol.

dudakları müstehzi bir tebessümle aralandı kır saçlı adamın. saçlarımı okşayıp:

-maaşallah hanım, oğlan o kadar da kötü görünmüyor dedi.

her fırsatta biricik kızını ne pahasına olursa olsun akıllı telefonundan uzak tutmasıyla övünen ve etraftan etraflıca övülmeyi bekleyen kuzenim günün birinde yaşadıkları şehre çağırdı beni. cep telefonu olmadan çocuk nasıl büyütülür temalı kısa bir tatil geçirmek üzere kolları sıvadım.

daha ilk akşam sabrım taştı. çünkü minik kızı ne zaman görsem ya annesinin ya da babasının telefonuyla oynuyordu. hatta küçükhanım ekran karşısında hipnotize olmadan yemek bile yemiyordu. şaşkınlık ve kızgınlıkla karışık bir üzüntüyle annesi sıfatındaki kadına dönüp:

-hani sen kızının eline hiç telefon vermiyordun dedim.

+yemin ederim ki vermiyorum abi dedi.
hep kendisi alıyor.

-çenemle kafa, burnumla sakız şişirebiliyorum.
-playstation'da 5-0 geriden geldiğim maçı 9-0 kaybetmişliğim var.
-titanic batarken çalmaya devam eden kemancılardan tiksinmekte üstüme adam tanımam.
-anlattığım fıkralara maşallah herkesten çok gülerim.
-günde en az 12-13 hanfendiye aşık olur, aralarından 7-8 tanesiyle ciddi düşünürüm.
-çanakkale dardanelspor'un bir gün süper lig'e yükseleceğine olan inancımı hiçbir zaman yitirmedim.
-nabza göre şerbet verir ve her kandilde mutlaka gofret püskevit dağıtırım.
-belki beş vakit namaz kılmıyorum ancak asla gusülsüz gezip usülsüz iş yapmam.
-şaka şaka. tek elle sütyen kopçası açmaktan başka maharetim yok.

bir insan evladına iki adıyla birden seslenmek bana çok yorucu ve nedense azıcık şov gibi geliyor. fakat isimlerden sadece biri kullanılınca da olayı bu kez, ne halt yemeye elemana iki ad koymuşlar diyerek garipsiyor ve yadırgıyorum. deliyim ben. raporum bile var.

kendisine çift ismi ile hitap edilmesi kişide sansasyonel etkiler yaratıyor bazen. mesela misafirlikte oradan oraya zıplayan yaramaz bir sıpa sırasıyla "hayrettin yapma!" veya "münir yeter artık!" dendiğinde kimseyi iplemeyen o değilmiş gibi "hayrettin münir, sana şu vazoyu yerine koy diyorum!" cümlesini işittiği an enteresan bir farkındalık yaşayıp elindeki vazoyu usulca yerine bırakıyor. tanrım ne büyüksün.

yan yana geldiği vakit elbette müthiş bir ikili oluşturan çokça isim duydum. hayatı boyunca kimlik misali üzerinde taşıyacağı adlar veledin kulağına fısıldanmadan önce en azından buna özen gösterilmeli.

yaşama dair tüm umudumu ve mutluluğumu tonyukuk musab ile sınandığım gün yitirdim. her ikisi de hükümsüzdür.

t: keşkeler ve keşmekeşlerle dolu bir tercih.

(bkz: sözlüğü diyorum avucumun içi gibi bilirim)

-selam, şebnem ben.
+selaaağğğhhmmmm.

kayıt olmak için nick değiştirmesini beklemek, demet akalın ile hande yener'in barışmasını düşlemekten daha ezikçeydi. yan komşunun papillon cinsi süs köpeği tarafından mahalle mahalle kovalandığımdan bu yana kendimi hiç bu kadar yetersiz ve aşağılık hissetmemiştim.

t: sözlüğe bir gün eksi butonu lutfedilirse hesabını gün aşırı dislike bombardımanına tutacağım, kibrinde boğulasıca şarkı sözü yazarı.