mistik bir sessizlik içinde katçabı düşünmek

gece yarısı odadaki her şey susmuş, mum ışığı duvarda titreşmeye başlamış, ruh adeta bedenden sıyrılmış ve evrenin o derin kutsal ve dinginliği ile yıkanıyor...

zihindeki bütün dertler, hırslar, fani düşünceler tek tek kapının dışında... tam bir aydınlanma söz konusu, evde çıt çıkmıyor... işte tam o anda ketçabı düşünüyorum...

ben ketçabın tadını gerçekten seviyor muyum? yoksa patatesi ıslatsın diye mi sıkıyorum? üstelik beyin vites de düşürmüyor, derinleştikçe derinleşiyor ketçap konusunda. ben patatesi neden tek başına yiyemiyorum? en son heinz ketçabı ne zaman yedim? plastik şişenin çeperine yapışıp asla çıkmayan o son %5’lik kısım neden bana çok güçsüz hissettiriyor? yeşil ketçap gıda sektörünün en büyük travması mıydı? kapağı ilk açıldığında gelen o sulu fıs sesi neden çok hoşuma gidiyor? acaba heinz ketçap hangi manifest kızı?

gece bi patso siparişi verdirmelik başlıktır. bu gece ketçabı sıkacam acımadan... ımmmm. yemek yemek çok güzel. ham hum ham hum.

düşündüm ben de zamanında.

tatlı, modern geldi gözüme ketçap.
bayılmasam da tadına, sanki anadolunun bağrından gelmemişim, hiç yer sofrasına çömmemişim gibi arzu ettim ketçabı. acuka değildi, domates sosu değildi, o öyle havalıydı ki, o plastik tadıyla beni geleceğe taşıyordu sanki..

sonra kolesterol şeker neyn derken anladık anadolunun ana kucağını. salçam bir yanda, acukam diğer yanda, ben ise özüme kavuşmanın mutluluğu içinde def ettim evimden o sahte ketçap midir nediri.

filmlerde bile anlasıliyor nenem bile ketçap o ketçap diyor. öyle yapay, öyle bizden, dertten uzak bir sos idir.