monşerlerin çabuk unutulması

hakikaten böyle bir vakıa söz konusu. dünya hayatının nimetlerinden en güzel şekilde istifade eden monşerlerin yaşarken renkli bir cemiyet hayatı ve etraflarında onlardan istifade etmek isteyen kadınlı erkekli pek çok kimse olurken, adamların cenazeleri tatsız tuzsuz, unutuluşları da çabuk oluyor.

örnek hıncal uluç. adamı zaten kimse sevmezdi. onu geçelim engin ardıç. son 20 senesinde akit gazetesi'ndeki islamcı militanlardan beter rte yardakçısı oldu ama sessiz sedasız gitti. fatiha okuyanı var mıdır ? geçenler güneri cıvaoğlu hakka irtihal etti. haşa huzurdan kim takar cıvaoğlu'nun vaziyeti oldu. oysa ki bu herif viskinin, şarabın, kadının en kalitelisine düşkün tam bir beyaz türktü. matbuatın kudretli günlerinde yazdıkları hadis gibi kıymet görürdü. sözlükten kimse hatırlamaz milli çapkın süha özgermi vardı. alain delon ile takılır, fularlı, g.saray şeref tribününün müdavimlerinden. beş bin kadın götürmüş denirdi. ahir ömründe huzurevine yatacak parası yoktu. onun eşcinsel versiyonu erkan özerman. o ayakta öldü ama arkasından pek iyi konuşulmadı. son günlerinde prestijini kurtarmak için mekteb-i sultani dayanışmasıyla programına çıkarıp söz hakkı veren fatih altaylı, bir de veda yazısında kendisinden kraliçe diye bahseden yeni neslin karanlık medya prenslerinden oray eğin.

hasılı kelam monşerler, kendi cenahlarınca bile sevilmiyorlar. yaşadıkları hayat sanki naziat suresi'nin son ayeti gibi.

monşer olmasına gerek yok, herkes çabuk unutuluyor.