mükemmelmiş gibi davranan insanlar

eskiden bu kadar yoktu. şimdi herkes prens prenses.
tamam en iyi yemeği siz yersiniz en iyi yerlere siz gidersiniz. en zeki en başarılı sizsiniz.
hep başkaları hata yapar suçludur.
insan hatalarıyla kusurlarıyla boş vermişliğiyle insan.

bu kadar çok eleştiri yoktu sınırlar vardı. ben merkezli işte beyaz türk beyaz kürt diyorlar ya.
onlardan olmaya çalışan insan. aslında burada ırk söylemi bir beyaz yaka eleştirisi hani ya da sonradan görme mi desem şehirli olmaya çalışan kasabalı tipi tespiti.

komiklerdir. dedikodu malzemesi vererek hayatımızı güzelleştirirler.

etrafımda hiç olmayan insanlar, çok şükür.

taş taş geçmeyi çok sevdiğim insanı oluşumlar.

egoist narsist ana babaların çıkardığı mahsullerdir.

baba vanga denilen teyzenin 80'li yıllarda söylediği, cep telefonlarının yalnızca iletişimi kolaylaştırmakla kalmayacağı, aynı zamanda toplumun yaşayışını, düşünce tarzını ve alışkanlıklarını tamamen değiştireceği şeklinde bir kehaneti var. diplere inince, kadın baya haklı çıktı beyler bayanlar. * *

ünlüleri dışarıda bırakarak ki onlar için mükemmellik bir zorunluluk hali ama sıradan insanlar için bu olayın teknolojik kökenine inmek lazım. insanları buna zorlayanlardan biri kim, tabii ki mark zuckerberg. facebook öncesinde myspace, türkiye'de 80630 vb. platformlar olsa da bence mükemmel temasının altında mükemmelliyetçilik vitrinine, onaylanma platformuna ve kademe kademe kitlesel bir fenomene dönüştüğü için facebook birinci sırada. sonrasında kasırga yaratan kim oldu? steve jobs. görüntü odaklı mükemmeliyet felsefesini teknolojiye aktardı. hemen arkasından hoop instagram hayatımıza girdi ve hallelujah. işte bu adamlar sıradan insanlar üzerinde, zamanla parazit gibi yayılan beğeniler ve yorumlarla yaşanan dışsal onay denilen şeyi yarattılar.

dijital dünyada olmadıkları karakterleri oynuyor insanlar, gösteri çağındayız. şu iç huzur denen anlık başarıları yakalamak için beğeni, yorum benzeri şeyleri kasıyorlar. bu durum da insanları sürekli rol yapma haline itiyor. bu durum devler için para üstüne para kazanma, kendini olmadığı gibi gösterenler için ise ruhsal yaralanma.

geçenlerde tüm kuzenlerim beni kahvaltıya çağırdı, buradan bir yazarla da konuştuk hatta. hepsi de tek tek sosyal medyada mükemmel görünen evliliklerinden dertli. kuzenim mutfaktan bağırıyor: caaaan'cıığıım, kahve içer misin hayatııım? can cevap veriyor: içerim hayaaatımm. benim kuzen adamın ağzını eğiyor. dedim ki arkasından sessizce, desene lan zıkkımın kökünü iç diye. diyemiyor, kurgunun gerçekliği yendiği mükemmellik perdesi işte.