mutsuzluğun farkındalık eksikliği olması

mutluluk geçtikten sanra farkedilen bir duygu dur.

fyodor dostoyevski şöyle demiş: ''insan mutlu olduğunun farkında olmadığı için mutsuzdur''

biz mutlu iken bunu fark edemeyiz ve ancak o mutlu koşulumuzu yitirdikten sonra, geriye bakıp ''o zaman mutlu imişim'' diyebiliriz. örn: hastalanınca bu duyguyu deneyimleyebilirsiniz.

mutluluk da mutsuzluk da farkındalık eksikliğinden oluyor bence zaten.

az bildiğinde daha mutluyum diyor ya insanlar iste bu.
az bildiğinde nasıl mutlu olacağinı yahut onu mutlu eden asıl şeylerin neler olduğunu keşfedememiş, farkında olamamış insan mutsuzum sanıyor evet halk arasında,
"rahat batması"
olarak bilinmektedir ancak bu rahatın battığını mutlu olduğu şeyden uzaklaştığında anlar yazarın dediği gibi.

bazı insanlar size bunu önden haber verir. "sana rahat batıyo olum" derler heh işte onlar farkında olan kişiler sense rahatı bozulunca fark edecek kişisin.
kimi de boş konuşuyor tabii hepsi de hakli diyemeyiz yoruldum tanımı buracıkta bitirdim simdi görüşürüz.

tam tersi
mutsuzluk fazla farkındalıktan doğar.
keşke farkında olmasaydım.

tam olarak öyle midir emin değilim. mutsuzluğumuzu farkedebiliyorsak, mutluluğumuzu da farkedebiliyoruz demektir. ve zaten durum tam da bu ikisinden biri halidir. yani farkedebildiğimiz halimize biçtiğimiz durum. bunda bir farkındalık eksikliği durumu yok gibi değil mi..

kısmen doğru kısmen yanlış bir düşünce.
çünkü farkındalık tek yönlü değildir.

hava çok sıcak, farkındayım ama mutsuzum.

aha çürüttüm.