müziksiz bir hayat sürmek

hiçbir zaman sürdüremeyeceğim bir hayat olduğunu düşünüyorum. bu yüzden işitme engelli insanlara çok üzülüyorum. müzik açamasam bile kafamda bir şeyler çalıyor sürekli.

şu an kafamda çalan:

insanın kendi kendisine ürettiği bir şey bu müzik.
bu da bana hep ilginç gelmiştir. bakın bir kompozisyon ödevi gibi düşünüyorum .
insanlık sıfırdan başlasa tekrar. bildiği bütün her şeyi unutmuş olsa . yine yeniden müzik yapar. ilk olarak sanki davulu bulacak gibi . belkide bir kamıştan kaval gibi bir şey yapacak gibi.
doğadaki sesleri tekrar etmek örneğin bir ördek sesini taklit etmek müzik mi.
tabi dediklerimiz enstrüman icadı oldu.
sevindiğin üzüldüğü bir an için bir şeyler diyecek. türkü gibi yani. bu da bir müzik olacak.
değişik enstrümanlar icat edilecek notalar bulunacak.
her ülke her kültür yani kendi muzigini yapacak.
belkide ilk müzik türleri hep dini idi.
yani din müziği gelise gelise şimdiki müzik türleri oluştu. belkide müziği geliştirdikce dine uyguladılar. dini müzikler yaptılar.
ağıtlar kahramanlık türküleri dramlar danslar ne varsa insana dair müziğe girmiş.
insan duygularının bu denli net göründüğü başka bir sanat yok . bir heykele baktığında birçok kişi aynı şeyi düşünür mü. hisseder mi.
işte bir ağıt duyduğunda insanlar onun ne dediğini ne demek istediğini anlar.
bir resim bir fotoğraf bir şiir hikaye gibi değil müzik.
daha net. insanın insan aklının en doruk noktalarından birisi üstelik yetenek işi.
müzik ruhun gıdası diyolar sevgili öğretmenlerim öğrenci arkadaşlarım.