nickelback

ruhunu şeytana satmış olan grup

çoğu insanın aksine fazlaca sevdiğim grup. şarkılarına bağıra bağıra eşlik etmek benim için bir terapi.

bütün parçaları aynı olan grup. geçen 40 yılın başında bir tane açayım dedim. o arkada çalarken işime gücüme baktım. yarım saat sonra baktım ki hala çalıyor. "ne kadar uzunmuş lan, bu ne?" diyerek baktım, 5. parça filan çalıyormuş.

sadece benzer değil bakın, yapıları, akorları, hızı bile hemen hemen aynı. çoğu parça aynı bpm'e sahip mesela. üst üste koyulduğu zaman tam uyanları bile var.

bu yüzden sevilmiyor. çünkü 20 senedir kolaya kaçıyorlar. yoksa gayet ortalama üstü müzisyenlerden ve gayet iyi bir vokalden oluşuyorlar. ancak yaptıkları işe saygı duymamaları bir antipati yaratıyor.

kanıt;

1995 yılında kurulan rock grubu. eski üyelerinden brandon grubu bir senede, mitch iki senede, ryan ise 7 senede terketmiş. herhalde terk edenler arasında en ünlüsü ryan vikedal.

sürekli kolaya kaçıp hit çıkarma derdine düşmeleri bu nedenle de her şarkılarının neredeyse aynı olması sebebiyle nefret edilen bir gruptur

how you remind me'yi az çalmazdık guitar heroda, vokalistleri avril lavigne'in eski kocasıydı bir de xd

kendilerini sürekli tekrar ettiğini söyleyenlern sürekli aynı eleştiri ile kendini tekrar etmesi de bu grubun elestirmenlerine has bir durum.
kendini tekrar eden bir grup ve kendini tekrar eden grup eleştirmenleri.

90'larda yükselip 2000'lerin başında en ulvi haline dönüşen rock furyasının baş aktörlerinden biri olan (bkz: alberta) kanada'lı hard rock , alternatif metal ve post-grunge grubudur.

her ne kadar 2010'lu yıllardan itibaren büyüyen nefret eden kitlesiyle en kötü müzik grubu gibi ödüller yakıştırılan bir grup olsa da seneler boyunca birçok ödül almış, abd radyolarında (bkz: photograph) şarkıları ile en çok çalınan grup olma özelliği gibi bazı çok önemli işlere imza atmışlardır.

2003 yılında çıkardıkları the long road adlı albümleri 2006 yılında küçük bir türk çocuğu olan beni hard rock'la tanıştıran albümlerden biri olup ilgili albümdeki feelin' way too damn good, believe ıt or not gibi şarkıları çocukluğuma götüren ve 20 sene sonra bile aynı heyecan ve keyifle dinleten şarkılarından bazıları olup bu tarz şarkıların insanoğlunun en prime dönemi olan 2000'li yılların başına götürmesi bana kalırsa pek bir kıymetlidir.

sırf internette grup vokali (bkz: chad kroeger) biraz antipatik bulunuyor diye de bu grubun şarkılarını son ses dinlemekten vazgeçmeyeceğim*

her uzun araba yolculuğunda biricik partnerimin dinlediği grup , rock daddy editi bile yaptım geçen dayanamayıp kendisine .

çocukluğumun mihenk taşlarından... all the right reason albümü ilk çıktığında okuldan koşarak eve gelip ablam ile tüplü televizyonumuzdan mtv kanalını açıp koltuğa tünerdik resmen. vay be, ne heyecanlı günlermiş... şimdi bakıyorum da, içi boş entelektüel eleştirilere fazlaca maruz kalmış. müzikle uğraşan birisi olarak şunu söylemeliyim ki; şarkılarının benzerliği onları basit değil, aksine bir noktada çok başarılı bir grup haline getiriyor. farklı duyguları hep aynı şekilde dinleyenlerine aktardıkları için konserleri yıllarca sold-out oldu. bu sebeptendir ki; en mutlu olduğum günde, en hüzünlü zamanlarımda da dinleyebildiğim yegane bir gruptur kendisi. ne mutlu...

nispeten orta yaşlarda olsam bile hala kendimi bazen bağıra bağıra lullaby, photograph, savin' me veya i'd come for you söylerken buluyorum. daha küçücük çocukken iyi ki bana zorla nickelback dinletmişsin be abla :)

2000lerin başını hatırlattığı için sevdiğim bir grup.