odun kırmak

az önce yaptığım süpersonik aktivite. hanımın köyüne ziyarete geldik. ben spor amaçlı yaptım şu an heryerim ağrıyor. hem tahra(dehre) ile yapılan ince çalıları kesme işi hem de yarma baltası ile yapılan büyük odunları parçalama işi oldukça yorucu ama zevkli bir iştir.

yarmaktır o, kırmak değil. baltayla yapılan durum. hemen öğrenilecek bir durum değildir. göründüğü gibi kolay değildir yani. budaklı tarafına denk gelindiği zaman inim inim inletir. bu arada ağaçtan dökülen meşe palamudlarından doğaya ekebildiğiniz kadar ekin. içlerinden tutanlarından illaki olacaktır. yere dökülen yeşil tohumlu çam kozalaklardan da dikin. ağaçları sobada yakıp yenisini dikmezseniz şerefsizsiniz zaten orası sizin tercihiniz tabi. yak yak sonra dikme. olmaz öyle şey.

okuduğunuz için teşekkürler.

en az eforla en çok odunu yarmak bayağı taktik ve deneyim gerektirir.

baltan iyi olucak baltan. sonra koyver gitsin. nereye vuracağını bilmek çok önemli. elini çırpınca baltanın sapı ne demek istediğimi anlarsın zaten. ne güzel günlermiş şimdi sobamız bile yok.

hayatımda 1 defa odun kırdım o da rahmetli babaannem için. yayladaki çardak evin sırtında banyosu, banyonun önünde de çalısı çırpısı ufak tefek kütükleri olurdu. halen var gerçi. kütükleri banyo kazanına girecek hale getirmek gerekir. hiç ses etmemiştim ona, gürbüzüm ama daha çocuk sayılırım, yalan yanlış kırdım örnekleri vardı önümde, babannem sese geldiydi pek sonrasında, adanalı nidası patlattı hemen, "abboooov" dedi, bir yerini kesersin. başladı ah vah, başıma iş açacaksın filan. sonra benim suratımın düştüğünü anladı, emanetsin küçüksün ondan oğlum dedi, bir dua etti, yıllar boyu bu hikayeyi anlattı, guzum bana odun kırdı diye.
bir şeyi 100 defa dile getirmekten keyif alırdı rahmetli.

şu an 1 kütük kıramam. kırarım da, baltayı sallarken kulunç dalak böbrek ne varsa fırlar herhalde.

sedanter rakıter ve haydariter yaşam tarzı beni bitirdi.

eskide kaldi bu da. zamanla yok olucak 1 eylemdir.