1.
2.
onları ilk dinlediğinde bir şey oluyor insana. sanki bilmediğin ama bir yerlerden tanıdık gelen bir dili duyuyorsun. kelimeleri anlamasan da bir şeyler anlatıyorlar sana, gözlerini kapattığında karlarla kaplı altay dağları, uzak tundralar, çıtırtılı ateşler ve yüz yıllık bir sessizlik beliriyor gözünün önünde. bu grup, sadece müzik yapmıyor, seni köklerine, toprağa, doğaya, insana döndürüyor.
otyken, sibirya'nın kalbinden çıkmış, geleneksel yaşamla çağdaş sesi birleştiren olağanüstü bir müzik grubu. grup üyeleri, kendi halklarının kadim bilgilerini, ritüellerini, inançlarını şarkılara dönüştürüyor. tabii bunu yaparken herhangi bir nostalji tuzağına düşmüyorlar. ne geçmişte takılı kalıyorlar ne de modernliğin içinde kayboluyorlar. onlar, iki dünyanın tam kesişim noktasında ayakta duran birer anlatıcı gibi.
şarkılarını dinlerken bir ses geliyor içinden, senin sesin değil, senin annenin, büyükannenin, hatta belki hiç tanımadığın atalarının sesi gibi. otyken’in kadın vokalleri öyle güçlü, öyle büyüleyici ki… sadece bir şarkı söylemiyorlar, adeta yeryüzünün nabzını tutuyorlar. erkek vokallerse o titreşimi yere indiriyor, toprağa, ağaca, rüzgara karışıyor. bu sesler tanıdık ama bir o kadar da başka.
grubun adı zaten çok anlamlı: “otyken” yani kök, eh daha ne olsun ulan. zaten her şey buradan başlıyor. köklerinden kopmadan yaşamanın, dünyaya bir şeyler anlatmanın mümkün olduğunu gösteriyorlar bize. onları sahnede ya da kliplerinde izlerken kıyafetleri, duruşları, gülüşleri bile başka. her biri kendi halkının taşıyıcısı gibi. ama bu bir ağırlık değil, aksine çok güçlü bir gurur.
en sevdiğim parçaları altay'ı, legend'ı veya storm'u bir kez dinlediğinde o enerji uzun süre seninle kalıyor. sözlerini bilmesen de içini kavrayan bir rüzgar gibi geçiyor üstünden. bu müzik sana bir şey söylemiyor, sana bir şey hissettiriyor. ve bazen zaten günümüzde en çok buna ihtiyacımız olmuyor mu?
otyken benim için sadece bir grup değil. onlar, modern dünyada kendini yitirmiş hisseden herkes için bir pusula gibi. bazen hiçbir şeye tutunamıyor gibi hissettiğinde, onların sesi geliyor bir yerlerden. sanki “hala buradayız” diyorlar. hala bağ kurabileceğin şeyler var. hala toprağın sesi duyulabiliyor.
onları dinlerken şunu fark ediyorsun, müzik sadece kulağınla duyduğun bir şey değil. bazen kalbinde bir titreşim, bazen boğazında bir düğüm, bazen de gözlerinde belirsiz bir buğu. işte otyken böyle bir grup. anlatılmaz tam olarak, yaşanır. dinledikçe, tanıdıkça, kendini onlarda buluyorsun. ve bir kez dokunduğunda, bir daha unutamıyorsun.
otyken, sibirya'nın kalbinden çıkmış, geleneksel yaşamla çağdaş sesi birleştiren olağanüstü bir müzik grubu. grup üyeleri, kendi halklarının kadim bilgilerini, ritüellerini, inançlarını şarkılara dönüştürüyor. tabii bunu yaparken herhangi bir nostalji tuzağına düşmüyorlar. ne geçmişte takılı kalıyorlar ne de modernliğin içinde kayboluyorlar. onlar, iki dünyanın tam kesişim noktasında ayakta duran birer anlatıcı gibi.
şarkılarını dinlerken bir ses geliyor içinden, senin sesin değil, senin annenin, büyükannenin, hatta belki hiç tanımadığın atalarının sesi gibi. otyken’in kadın vokalleri öyle güçlü, öyle büyüleyici ki… sadece bir şarkı söylemiyorlar, adeta yeryüzünün nabzını tutuyorlar. erkek vokallerse o titreşimi yere indiriyor, toprağa, ağaca, rüzgara karışıyor. bu sesler tanıdık ama bir o kadar da başka.
grubun adı zaten çok anlamlı: “otyken” yani kök, eh daha ne olsun ulan. zaten her şey buradan başlıyor. köklerinden kopmadan yaşamanın, dünyaya bir şeyler anlatmanın mümkün olduğunu gösteriyorlar bize. onları sahnede ya da kliplerinde izlerken kıyafetleri, duruşları, gülüşleri bile başka. her biri kendi halkının taşıyıcısı gibi. ama bu bir ağırlık değil, aksine çok güçlü bir gurur.
en sevdiğim parçaları altay'ı, legend'ı veya storm'u bir kez dinlediğinde o enerji uzun süre seninle kalıyor. sözlerini bilmesen de içini kavrayan bir rüzgar gibi geçiyor üstünden. bu müzik sana bir şey söylemiyor, sana bir şey hissettiriyor. ve bazen zaten günümüzde en çok buna ihtiyacımız olmuyor mu?
otyken benim için sadece bir grup değil. onlar, modern dünyada kendini yitirmiş hisseden herkes için bir pusula gibi. bazen hiçbir şeye tutunamıyor gibi hissettiğinde, onların sesi geliyor bir yerlerden. sanki “hala buradayız” diyorlar. hala bağ kurabileceğin şeyler var. hala toprağın sesi duyulabiliyor.
onları dinlerken şunu fark ediyorsun, müzik sadece kulağınla duyduğun bir şey değil. bazen kalbinde bir titreşim, bazen boğazında bir düğüm, bazen de gözlerinde belirsiz bir buğu. işte otyken böyle bir grup. anlatılmaz tam olarak, yaşanır. dinledikçe, tanıdıkça, kendini onlarda buluyorsun. ve bir kez dokunduğunda, bir daha unutamıyorsun.
devamını gör...