oyun konsolunun başına çocukluktaki heyecanla oturamamak

kahrımı artıran, derdime dert katan, bahtıma ağlatan bir durumdur.

giden senelere ağlıyorum. zevki yok ki. zerre zevk vermiyor artık hiçbir şey bana. nerede o sevinçler...
hayatta sevgiden daha mukaddes, daha önemli bir şey olmadığını söylüyor yaşadıklarım, hissettiklerim bana...
hanım aşkına kapılıp gitmek...

sevdiğinin avuçlarını öpemedikten sonra her şey beyhude...
valla.

aynı dopamin seviyelerinin salgılanmaması durumu. çünkü eskisi gibi ona ulaşmak zor değil. artık her şey elimizin altında. mesele ona sahip olabilmek değildi hiçbir zaman. mesele ona sahip olmanın ne kadar zor ve ayrıcalıklı olduğuyla alakalıydı.

çocukken konsol oynamayanlar köşede ağlıyor.

aslında çocukluk hevesinin geçmesi değildir illa.

gereksiz tutoriallar ve oyun başında "hettere höttörö dlc available buy it now!!!" diye seçenek sunmasıyla bismillah daha oyunu oynamadık lan dedirtmesi vardır bunlar eskiden oyunda dergilerin verdiği kodlarla veya oyunu belli zorlukla bitirince çıkartılırdı sonra expansion packlerle oyunun diğer yarısı verilmeye başlandı internet yaygınlaşınca da delece oldu. bir de hesap açmanı ister veya 3-4 gb update download yapar iyice heves azalır zaten oyunu oynarken de bir ruhsuzluk görürsünüz hani eski oyunlardaki yaratıcılık yoktur falan filan bunlar ciddi sebeplerdir.

the morning watcher turns her gaze
to sea, where terns spill the clouds and
her charges slumber on beneath
their blankets spun of shingled home.

we do not miss you, precious weens, though
as we sleep waves break the bow;
though storms gather beneath the brow
of winter and woollen gathers now the clouds,
and still wakes the deep, and still on we plow.