paolo nutini

1987 iskoçya doğumlu italyan/iskoç şarkıcı, söz yazarı, müzisyen. acayip bir sesi var elemanın. these streets, sunny side up ve caustic love adında 3 de albümü vardır. genelde iron sky ve candy şarkılarıyla bilinir.

ben hareketli yerine slow şarkılarını daha çok seviyorum.
(bkz: better man)
(bkz: last request)
(bkz: no other way)
(bkz: autumn)
ve esasında the beatles'in şarkısı olan
(bkz: don't let me down)

acayip seviye bir eleman. last request'in de akustik versiyonu çok daha iyi. canlı söyledikleri çok çok daha iyi bu arada kayıtlara göre.

rock n coke'ta beach house' u dinlerken kendisiyle konuşmuşluğum var. en ufak bir sanatçı egosu yoktu kendisinde, öyle mütevazi, öyle cana yakındı ki kendisinin bir sanatçı olduğunu düşünmemiştim.

bir süredir yeni şarkı çıkartmayarak bizi eskileri defalarca kez dinlemeye mahkum eden şarkıcıdır. iron sky ile önce hayran bırakır ve kendisine "freedom" diye eşlik ederken bulursunuz. ayrıca görünüşü ile de gönülleri fetheden iskoçyalı bir beyefendidir. aksini düşünene diana klibini izlemesini şiddetle tavsiye ederim. gerek klip, gerek sözlerin söyleniş biçimi ve melodisi insanı kendinden geçirir. ayrıca canlı performansları, stüdyo kayıtlarından daha iyidir. kendisini bu konuda tebrik etmekteyim.

dünyada sevdiğim 3-5 erkekten biri. autumn ile tanıdım kendisini. üniversite 1-2 idi sanırım. o günden beri dinlemeyi asla bırakamadğım biri kendisi. next generation leonard cohen bence.

caustic love favori albüm.
ama şarkılarını favoriden beğeniye sıralarsak ;
let me down easy tüm zamanların en iyi nutini şarkısı.
stranded words - iskoç aksanını hiç bozmadan söylediği için.
the other way
better man
iron sky
diana
lose it diye öyle gider.

güzel müzisyen allah için.

diana bu kadar altta kalmamalı, üzdü.

iron sky gibi bir şaheser ile tanınır genelde. paolo nutini'nin caustic love albümündeki, dinledikçe insanın içine biraz daha çöken şarkı.

iron sky öyle "özgür olalım arkadaşlar" diye bağıran basit bir protest şarkısı değil. daha ziyade, insanın kendi hayatına uzaktan bakıp "ulan ben ne ara bunun parçası oldum?" diye sorması gibi. korku, savaş, nefret, tüketim, propaganda, makineler... hepsi üst üste binmiş ve tepemizde kocaman bir demir gökyüzü oluşturmuş. şarkının en güzel tarafı da nutini'nin bunu öfkeyle değil, neredeyse yorgun bir kabullenişle söylemesi. sanki dünyadan hâlâ umudu var ama bunun için önce insanın kendisini hatırlaması gerektiğini biliyor.

sonra charlie chaplin giriyor. 1940 yılında the great dictator'ın sonunda yaptığı o meşhur konuşmadan alınan bölüm, şarkının ortasına öyle bir oturuyor ki şarkı bir anda başka bir şeye dönüşüyor. "makine adamlar, makine zihinler, makine kalpler" fikri 1940'ta söylenmiş olmasına rağmen bugün dinleyince daha da rahatsız edici geliyor. çünkü teknoloji değişmiş olabilir ama insanın kendisini bir sisteme teslim etme meselesi pek değişmemiş.

iron sky'ın olayı biraz da burada zaten. insan bazen dışarıdan gelen bir baskının altında olduğunu düşünür ama asıl demir gökyüzü kafasının içinde kurulmuştur. korktuğun için susarsın, alıştığın için devam edersin, herkes böyle yaptığı için sen de yaparsın. sonra bir gün gökyüzüne bakarsın ve fark edersin ki gökyüzü aslında gökyüzü değilmiş. tavanmış. ve şarkı tam o noktada "hold on" diyor. yani her şey boka sararken bile insan kalmaya çalış. korkunun üzerine çık, nefretin üzerine çık, sana ne olman gerektiğini söyleyen bütün o seslerin üzerine çık. belki de iron sky'ın en ağır tarafı şu: özgürlük bazen bir yere gitmek değil, sana ait olmayan bir düşünceden vazgeçmektir. bu yüzden bazı şarkılar dinlenmez, insanın kafasının içinde yankılanır. iron sky da onlardan biri. gecenin bir yarısı kulaklığı takıp bunu dinledikten sonra insanın devrim yapası değil de önce kendi hayatındaki birkaç şeyi söküp yeniden kurası geliyor. sonra şarkı bitiyor, sen yine aynı odadasın, ama tavan biraz daha yüksek geliyor...