parmak izi almak

1902 ekim' inde paris polisi zafer anıtının birkaç yüz metre uzağında bir apartmana çağrıldı. burada bir adam öldürülmüş ve birkaç sanat eseri çalınmıştı. katil belirgin bir ipucu bırakmamış olsa da polisler neyse ki suçluları belirlemede adeta bir sihirbaz olan alberto bertillon'u yardıma çağırdı. parmak izi almak bertillon sisteminin yalnızca bir parçasıydı. bir pencere çerçevesinde tek bir parmak izi bulup katili ( henri-leon scheffer ) tespit ettiğinde fransa değil tüm dünya çalkalandı. parmak izi alma yöntemi hızla dünyanın her köşesinde polisliğin temel bir aracına dönüştü.

parmak izi vermek olmalıdır aslında. biz sivil halk olarak hiç parmak izi almıyoruzki. istenildiğine veriyoruz sadece.

on parmak basım formudur resmi ismi. porselen stampanın üstüne koyulan mürekkep yardımıyla önce baş parmak dıştan içe doğru , kalan dört parmak içten dışa olmak kaydıyla çevrilerek basım formuna kaydedilir. en son güvenlik tedbiri amacıyla parmaklar üç boğumu kapsayacak şekilde bütün halinde sayfanın en alt kısmına basılır.

ortaokuldayken parmak izi alma seti oluşturmuştum kurşun kalem tozu makyaj fırçası gibi bir fırça bir de bant arkadaşlarımın parmak izlerini bir aynı üzerinden alıyordum öyle tutuyordum öğretmenlerin bardaktakini falan da alıyorum almaya çalışıyordum yani fazla sherlock holmes okuduğum için böyle şeyler deniyordum.

yıllar önce emniyette yaptığım işlem.
silah ruhsatı içindi evet. maksat birini öldürürsem hemen yakalanmammış. hoş öldürüp en geç iki yıla çıkan 50k mahkumdan sonra çok da şeeydiil.

benim parmak izim yok gibi bir şey. kimlik, pasaport yenilerken de çok zorlanıyorum. havaalanlarında 10 dakikamı o parmak izi tarama cihazında harcıyorum.
sinir bozucu bir durum.