yara izi

jqenx isimli yazar arkadaşımızın ukdesi.

bir yaranın iyileştikten sonra vücutta kalan, çok dikkat çekmeyen belirtisidir.

çoğunluğu belli bir süre sonra geçip gider ancak bazıları da sonsuza kadar bizimle kalır.

vücudumuzda bir nedenden dolayı oluşan izdir.
yaralandıktan sonra vücudumuz çizildikten sonra vücudumuzda oluşan izler yara izidir.

“ iyi bir yara izi, en iyi nasihatten daha değerlidir.”

savaş yaralarım diye zikrettiğim birçoğu da çocukluktan kalan derinin kusurlu şekilde iyileşmesi durumu. benimkiler güzel. sınırlarımı zorladığımı ya da gerizekalı gibi davransam da denemekten vazgeçmediğimi hatırlatıyor bana.

tam da yarım saat kadar önce yatakta uzanmışken üzerime atlayan yeğenim göbeğimi davul gibi kullanırken göbek deliğimin hemen yanındaki insan eli yapımı diğer deliğimin izini görüp bir aydınlanma yaşadı. teyze benim dikiş izlerim senden daha havalı, dedi. dedim elbette seninkiler daha yeni, hala korkunç gözüküyor. * sonra hikayesini tekrar anlatmasını istedim. kapıdan geçmek yerine duvara tırmanmayı tercih etmiş. eğlendin mi dedim, çok dedi. o zaman harika ama dikkatli olmalısın deyince annem ama bir daha yapmayacak söz verdi, dedi. nasıl yani artık duvarlara tırmanmayacak mısın, hayatta olmaz dedim. kafamı karıştırıyorsun, çıkayım mı duvarlara, dedi ozi. elbette, sadece dikkat et hangisine çıkmak güvenli onu bul, korkarak yaşayamazsın dedim. yara almaktan korkma yeter ki iyileşebilir olsunlar, dedim. teyze sen hiç büyükler gibi tavsiye vermiyorsun farkında mısın, dedi. annem de büyüyemediğindendir, dedi.
ahhh sanırım ikisi de birazcık haklı. ve de bu arada hala, düşerken yaşanılan adrenalin, korkudan daha çekici geliyor.

bizim yara'mız içerdir.

kırılıp dünyaya düşerken görünmeyen bir yaranın kapısından geçmiş olduğumuzdan sanırım, yara izlerini seviyorum. onları keşfetmek, izlemek ve hissetmekten keyif alıyorum. yara izlerinin hikayelerini duymak, tekrar yaşamak ve anlam katmak. kusur değil belki fakat onlarla daha da güzelleşiyoruz. en büyük yaralardan birinin içine gömülüp yeniden doğmak isterdim; içimizde bir yerlerde.

ayakta mı duramıyorum modunda bir bebekken, bebek yani, baya birkaç aylık bir bebek, ebeveynlerim beni merdivene oturtmuş ve yana düşmüşüm, kaşımın üstü yarılmış hala izi duruyor. ben seviyorum kendisini. benim için bir metafor bir yerde.

her birinin bir anısı olan yanık izlerim.
çünkü sakarım.
ama ölmedim çok şükür, henüz.

çekici olmayandır.
şunu artık bir kabullenin.

kalbimdeki facalardir ulannn !!!

yaşamın en somut kanıtı.

sol bacağımda var bir tane. çocukluğumdan kalma. hiç unutamayacağım bir anıya sahip.

görünürdürdeki geçiyor ama görünmez olan öyle kolay kapanmıyor.

bir şeylerin yaşandığını belli eder. kafamın sol tarafında yara izi var ve mutlu ediyor şahsen

var bir tane, epeyce özgüvenimi yaralayan.

bir de alnımda bir iz var, yani bir çukur. çocukken geçirdiğim su çiçeğinin bıraktığı hatıra. pek görünür değildir kendisi fakat seven adama görünürmüş kendisi.

bir iki buluşmamızdan sonra parmağını gezindirmeye başlamıştı o çukurda. tebessüm ediyor ve çok güzel diyordu. çocukluğuma dokunuyordu hiç haberi olmadan. kimsenin görmediğini görüyordu, kimsenin görmemesinden dolayı güzel bulmadığı şeyi güzel buluyordu.

sonra içimde gevrek bir heyecan, “işte bu kızım, işte bu adam” diyerek yüzüne aptal aptal baktım.

farkedilmek aptallaştırdı.

yürekteyse ömür boyu geçmez.