pesimist insanların egolarını beslemesi

insan acısını daha çok paylaşır derler ya. doğru. yani acısını, kötü deneyimlerini falan.

pesimist insanların, düşünce okyanuslarında boğulan insanların belirli tesellilerini ben gülünç buluyorum genelde. mesela kafaya bir şeyleri takarlar ve geceleri uyuyamazlar. sonra bir bakmışsın, "zeki insanların az uyuması" görseli paylaşırlar. duygusal olarak sorunludurlar. hemen bir "dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir" alıntısını yapıştırırlar. sorsan hepsi müthiş "farkındalık sahibi"dir.

sadece bunlarla da sınırlı değil aslında. mesela "hayat kısa" derler. bana göre kısa değil?.. ama sizin pesimistliğinize ne kadar da uygun bir söz "hayat kısa". değil mi?..

ya da "koskoca galakside bir toz tanesi kadar bile değiliz" şeysi. eee? yani bunu biliyoruz zaten. sen demek ki geçmişte kendini çok kocaman görmüşsün. ben zaten her zaman evrende miniminicik bir yer kapladığımın idrakindeydim.

pozitif düşünce kelebeklerinden biri değilim. dünyayı bir cennet gibi de görmüyorum. optimist de pesimist de değilim. realist denebilir belki ama rasyonalist olduğum kesin. (bkz: mantıkçılık) yani dünya olduğu gibi. anneniz sizi eğlenceli bir partiye doğurmadı ve ebeniz sizi "dünya bir cennet" yazılı bir pankartla karşılamadı. yani belki siz başlarda dünyayla ilgili fazla beklentilere girdiniz ve hayal kırıklığınız sonucunda kırılgan ve pesimist oldunuz. ama bu sizin subjektif deneyimlerinizle şekillenmiş algınız. evrenselleştiremezsiniz...

bu arada korona dönemi ve sonrasında dünyadaki koşullar cidden çok kötüleşti. ama benim tespitlerim öncesini kapsıyor esas. yani bu tür bir algıyı ben 80'lerden beri görüyorum, ki öncesinde de vardır mutlaka da benim öncesine yaşım yetmez.

pesimist insanların en çok yakındığı durum farkındalık göstermelerini insanların anlayamamasıdır. pesimist insanlar acısını çok paylaşan insanlar değildir. zira bunun da işe yaramayacağını bilirler. tam tersi acısını paylaşan insan " umudu olan" insandır. acısını hafifletmek ister. pesimist insan ise bunu kabullenir ve acıyla yaşamayı ister. bu farkındalığın bedelidir.

hayat kısa sözüne gelirsek; bu, varoluşun geçiciliğini kabullenmenin dürüst ifadesidir. gerçek pesimist bunu bir şikayet olarak değil, bir farkındalık olarak söyler. çünkü ne kadar kısa olduğunu bilmek, dünyayı ciddiye almaktır.

pozitif düşünce bazen bir uyuşturucudur. her şey güzel olacak derken aslında hiçbir şey yapmamayı meşrulaştırırız. pesimist, dünyanın kötü olduğunu söyler ama bu kötülüğü görerek harekete geçme dürtüsünü de içinde taşır. duygusuz bir gerçekçilik değil, acıyla beslenen bir bilgeliktir pesimist olmak.

derler ki; körlerin huzuru görenin lanetidir. dünya bir cennet değil. bunu bilmek, onu cennet sanmaktan daha erdemlidir.

düşünmek acıtır lakin acıyan yerin hala canlı olduğunu gösterir.

kaç yıllık pesimistim böyle darbe görmedim. bak yine karamsarlıklara sürüklendim..*
şu bir gerçek dünyan karanlıksa her gittiğin yere ışığı kapatma enerjisi götürüyorsun. kendimi iyi hissetmediğim karamsarlığın içinden geçtiğim zamanlarda bu yüzden insanlardan olabildiğince izole olmaya çalışırım. kimseyi bunaltmak istemem. hedefimiz tabii ki realist olmak bunun için gayret ediyoruz işte ama egoya hiç denk gelmedim ya o mevzunun neresinden geçiyor çok idrak edemedim.. bir de sinirlendim ha ciddi ciddi her yerde egoist çıkartıyorlar beni. mütevazi biriyim halbuki..*

herkes çok haklı geliyor ben liberal miyim allah korusun