radyoyu dinlerken hissedilenler

şurada bir avuç ütopik bir oluşumuz. ileride büyür mü ne olur bilinmez. pandemi döneminde dış dünyadan uzak, kapalı bir kutu görüyorum sözlüğü ve gurur duyuyorum şu radyoyu dinlerken. evet ben la ben..

vizontele bulunmuş gibi kendi kendime triplere giriyorum sebepsiz. gururum katlanıyor. yayınlar başlarsa daha ilginç zaman öldürmelik şeyler de olucağına eminim. negzel şeylersiniz siz yha.

sahiplenme hissidir. yeni doğan bebek poposu okşamak gibidir.

var mı aşktan öte.

üst edit: 65 dakikadır dinliyormusum ya. *
einstein'e inancim tam su an. *

kederli bir aksamda dinlemisiz, sarhosuz hepsi bu. *

bileydim bugün bi 100’lük olurdum ah ah çok kederli gidiyoruz o yüzden kapadım bugünlük yeterli bu doz.

heyecanlı hissediyorum. ama benden daha heyecanlı olan birileri varsa onlarda sanıyorum ki planlanmış zamandan önce radyoyu aktifleştiren moderasyondur. hatta aralarında şöyle bir konuşma geçmiştir:

yoldaş: efendiler yarın radyoyu açıyoruz.
gomercan-iko: şimdi de açabiliriz.
yoldaş: açalım.

normal kendi radyomu dinlerken uzaklara dalabiliyorum.
kafa sòzlük radyosunu dinlerken ise sanki bir canlı gözlerimin önünde hayata geri dönmüş gibi, mutlu oluyorum. dayanışma yapmak, küçücük şeylerden ama büyük umutlar çıkartmak çok güzel. daim olsun... herkesin eline sağlık.

tam şarkıların etkisine girip büyüleneyip duygusala bağlayacağım reklaamm diye bir ses işitiyorum. tüm ortamın büyüsü bozuluyor. sonra bi gülme geliyor. kahkaha atıyorum. güldürürken ağlatan, ağlatırken güldüren radyo yapmışlar.

aradığınız radyo kafanıza geldi

bir bebeğin ilk adımlarına,yürümesine ve artık konuşmaya başladığına şahit oluyormus gibi heyacanlıyım,gururluyum.evet sahiplenme duygusu bu başka bir kelime karşılamıyor bu duyguları.

senden benden önce de vardı bu gün bu gece
felek dönüp durmadaydı hep bu gördüğünce
usulca bas toprağa, çünkü bastığın yer
bir güzelin göz bebeğiydi bundan bir kaç zaman önce.
...
anladım ki insanlar kaç yaşında olursa olsun, ruhlarındaki dürtüyü tetikleyecek şeylere olan özlemleri giderek artıyor. bir varmış, bir yokmuş misali akıp giden zamanın peşinden sürüklenirken, gerçekten hayatı mı yaşıyorlar yoksa onlara mecburen verilmiş bir süreyi mi tüketiyorlar, bilmeden öylece gelgitli o akıntıya kapılıp gidiyorlar, hemde nereye ve nasıl gittiklerini bilmeden..
hissetmek yerine hatırlıyor, yaşamak yerine bekliyor, sevmek yerine sahip olmaya çalışıyorlar. gökyüzüne bakıp hayaller kuran çocuklar yerine göremeyen, duyamayan, hissedemeyen birer cansız mankenler olarak yetiştirilip hayat dedikleri o matrixe hazırlanıyorlar. oysa ki ortalıkta gezinen ruhsuz varlıklardan, gözlerinde bı kıvılcım bile olmayan verilen rolleri üstlenen minik pc oyunculardan farkları ne?
hem kendilerine hem de onlara verilen çoğu şeyden ne çok şey çalıyorlar. zaman her anı ruhlarindan koparılan bir parça gibi eksiltiyorken ne mi kalıyor geriye biraz solmuş bir kaç tane hatıra ve hiçbir zaman tam olarak yaşanmamış bir ömür. ve sonunda ektikleri şey ne ise o çıkıyor gün yüzüne, koca bir hiçlik.
çalan şarkı; can ozan_bu dünya bir rüya

öyle günler vardır ki, sebepsiz yere üzüldüğünüz günler. vücudunun ağırlaşitiği, kendinden başka herkesin meşgul olacak bir şeyler bulduğu, kendinin sadece yoğun düşüncelerde kaybolduğunu hissettiğin günler. o günlerde "bence artık çok geç her şey için çünkü bütün dünya iğrenç" düşüncesi..
with song by bts_ zero o'clock

orhan çekiç'in 1938 kitabını okuyorum bu günlerde, atamızın son yıllarını, son günlerini.. osmanlı hanedanı 1938 yılında bile durmamış, kendi imparatorluklarını parçalayan ingiliz devletine işbirliği teklif edip, ingilizlerin bile aptalca ve ahmakça bulduğu gerekçelerle, atamızın hasta vaziyetini fırsat bilerek, yeniden tahta geçmek istemiş. kaldı ki o hanedan, şu gün bile hala durmuyor, hayallerde yaşamaya devam ediyor. bir yandan 10 kasım için firmalar çok anlamlı ve duygulu reklam klipleri hazırlamışlar, bugün sağolsun majeste atamızın sevdiği şarkıları çalıyor.. duygulanıyorum, gözlerim doluyor, ağlıyorum, hayatta ölümden daha soğuk bir şey yok, üşütüyor, üşüyorum..

kalp hayal kurar, ama göz görmek ister. çünkü gözün gördüğü, yüreğin en çok güvendiğidir..

radyo kaldı mı ya