rohmer filmlerini sessize alarak izlemek

rohmer'i gerçekten çok seviyorum. hatta bazen filmlerini o kadar seviyorum ki sessize alıp izliyorum.

özellikle la collectionneuse açıyorum, görüntüler mükemmel. deniz, evler, yaz, insanlar güzel giyiniyor... tam huzura kavuşacağım derken iki kişi konuşmaya başlıyor. sonra üçe çıkıyor konuşan sayısı... dört oluyor...

bir yerden sonra filmi değil, rohmer'in karakterlere verdiği diyaloğu takip etmeye çalışıyorum. kadın adama neden baktığını açıklıyor, adam kadına neden bakmadığını açıklıyor, sonra ikisi de aslında birbirlerini yanlış anladıklarını açıklıyor. ben de ekrana bakıp abi siz niye bu kadar açıklama yapıyorsunuz diyorum... geriliyorum... sinirleniyorum...

bazen gerçekten sesi kapatıyorum. görüntü devam ediyor. deniz var, güneş var, güzel evler var. hayat çok güzel. sonra altyazıyı da kapatıyorum.

işte o zaman rohmer bambaşka bir şey oluyor...

karakterler tamamen sustuğunda filmlerinin ne kadar huzurlu olduğunu fark ediyorum. rohmer'i çok seviyorum. keşke filmlerinde insan sesi olmasaydı.