sabahları aşırı neşeli uyanan insan

sabahları aşırı neşeli uyanan insanlar vardır ya… işte onlara güven olmaz. henüz beyin sapı tam açılmadan, kahve bile içmeden, güne merhaba dünya diye gülümseyen biri ya gerçekten aydınlanmıştır… ya da kafasının içinde küçük bir sirkte palyaçolar birbirine çarpıyordur.

düşünsene, sen hala hayata tutunmak için çorap ararken, o başka bir yerde bugün harika bir gün olacak diye şarkı söylüyor. yahu neyin harikası? henüz gün bile başlamadı, faturalar ödenmedi, trafik bitmedi, yaşamak hala pahalı. bu kadar erken mutluluk ya hormonel bir sapmadır ya da toplumsal baskının pozitif ol yoksa dışlanırsın travmasıdır.

gerçekçi olalım: kim sabah 07.00’de gülümsemeyi içinden gelerek başarabilir? ya aşırı doz mindfulness almıştır ya da depresyonunu cilalı bir ambalaja sarmıştır. çünkü bazen hayatı seviyorum diyenlerin gözlerinde ama kendimi değil yazdığını görürsün.

belki de biz, sabah mutsuz olanlar, bu evrende son dürüst insanlarız. yüzümüzü yıkamadan gerçeği görürüz: hayat kahveyle bile güzelleşmeyecek kadar yorgun. ama sabah neşelileri… onlar dişlerini fırçalarken bile motivasyon konuşması yapar, aynaya bakıp harikasın derler.
evet, harikasın… çünkü muhtemelen bir şeyleri tamamen kaybettin mesela akıl...

kısacası sabah neşesi, ruhun benimle ilgilenmeyi bıraktılar, bari şov yapayım deme biçimidir.
ve biz, sabahları suratı düşük olanlar, en azından dürüstüz:
henüz başlamadan biten bir güne iyi sabahlar demiyoruz, çünkü sahte umutlara alerjimiz var.

lüzumsuz enerjilerini gün boyu yayma motivasyonları yüzünden güne ortalama bir güçle başlayanların göze batmasına neden olan tipitip.

çay içene kadar söylediklerimden mesul bile hissetmiyorum ben,
hey gidi.

yaşama sevinçlerini bir türlü anlayamadığım insan tiplerinden biri.
bazıları var ki yataktan kalkar kalkmaz şarkı söyleyip dans ederek başlıyorlar güne. mutlu mutlu kahvelerini yapıyorlar filan. ulan hayat gerçekten bu kadar güzel mi be..