sakin bir insan olmak

veya sakin bir insan sanılmak

kazanılacak bir özellikten ziyade karekterdir.

hani derler ya "aaa bilmemkiminoğlu çok uçarı kaçarıydı ama evlenince/çocuğu olunca/babası ölünce sakinleşti." hah işte o insanın karakterini değişti.

ben sakın kendi halinde insanları seviyorum ama her şeyde olduğu gibi bu durumda da aşırısı problemli. bazıları potansiyelini göstermeyecek bir durumda oluyor. sırf çıkıntı gibi durmamak için. o sakın kişi görünüşü/bilinişi devam etsin diye bazı davranış ve arzuları bastırıyor. e tabii bu da içeride çılgın atan dalgalanmalara neden oluyor.

güdülecek koyun zannedilmeyi yanında getirir. ya da şöyle anlatayım; kimse rahatsız olmasın diye sessizce geçtiğiniz yerden birisi ıslık çalarak geçince sizin ıslık çalmayı bilmediğiniz sonucunu çıkarırlar.

zamanla, öğrenmeyle, farkındalıkla, tecrübelerden ders çıkarmayla,
doğru ve yanlışın olmadığını anlamakla, bütün duygularımızı kendimizin yarattığımızın farkına vararak ve iyi ya da kötü fark etmeden zamanla geçtiğini bilerek,
sinirlenilen veya sevilen herkesin farklı bir dünya olduğunu ve o an olduğu yaşa gelene kadar bizden çok daha farklı tecrübeler edindiğini fark ederek sakinledim hayatımda.
bir de meditasyon öneririm sevgili melting. *

zamanında çokça delirip bir faydasını görmediği icin ruhu çekilmiş gibi davranan insan olabilir. olabilir yani, her şey ihtimal dahilinde.

en iç gelişimci, en meditasyoncu, en hayatının nirvalarını yaşamış insanların sonunda mafya olan bir ailenin çocuğu ile tanıştım yollarda gezinirken. sakin insan hiç tanımamışım dedim. tüm yorgunluğumu ve stresimi almıştı adamın ses tonu.

sakin sakin severler böylelerini. rtük, tdk hangisi ise artık. izin verdiği ölçüde yazıyoruz gülüm.

mecbur sakin olacağız hayat mı geçer diğer türlü

uzun yaşayacak kişidir. öyle olmak isteyenler bol bol magnezyum takviyesi alabilirler. :d

ben olmamaktir. evet.

günümüzün koşuşturan ve stres dolu yaşamında giderek daha değerli hale gelen bir özellik. iç huzurumuzu koruyabilmemiz, daha sağlıklı ilişkiler kurabilmemiz ve hayatın zorluklarıyla daha iyi başa çıkabilmemiz için sakinliği hayatımıza dahil etmek büyük önem taşıyor.

bu devirde sakin insan mı olunur? ol ol nereye dek?bunca art niyetli (fena niyetli) insan var,nankör insan var nasıl sakin olalım, sakin olalımda binsinler tepemize,bu seferde diyecekleri şu ezik,eline vur ekmeğini al hayır demesini bilmiyor.

olamıyorum, izin vermiyorlar

psikolog olmaktir

benimdir. sakin kendi halinde erol evgin gibi bir insanım.

onun da zorlukları vardır elbet.
sonucunu değiştiremeyeceğiniz veya değiştirebileceğiniz durumların farkında olmak sakinliği de beraberinde getiriyor. bir şeylerin anlamının ne olduğunu idrak ettiğimizde olay puff diye çözülüyor.

anlamlandıramadığımız durumlar insanlarda agresifliğe, öfkeye yol açıyor. bunun da kökten çözümü var elbet. bir meseleyi, konuyu veya davranışı anlamlandıramayabileceğimizin de farkında olmak ve her şeyin bizim için mantıklı bir anlam barındırmak zorundalığının olmadığını kabullenmek ve bazen meselelerin bizlerin dışında gelişen, bize kasıtlı olarak değil, meselenin kendisinin kendine kastı olduğunu, bizim için ne kadar saçma görünse de diğer cephede kendi için mantıklı bir anlamının olduğunu kabul etmek sakinliğe yardımcı olabilir.

bu boşvermişlik gibi görünebilir ancak esasında her durumla barışmayı ifade eder benim için.

son yıllarda daha çok başvurduğum durum,çünkü insanlarla münakaşaya girmekten cidden yoruluyorum ve tartışmaya girmemek için böyle bir ruh hali içinde oluyorum.

ama bir yandan saman alevi gibi çabuk parlayıp biten bir sinir halim olduğundan dolayı zor olmuyor değil.

olsaydım güzel olurdu ama asla bu ben değilim. illa g.te g.t dicem. illa kavga edecem. illa haksızlığa karşı tavır alacam. illa bana dokunmasada o yılanı dürteceğim. nefret ediyorum bu huyumdan. “amann bana ne be” demek istiyorum her şeye ama genlerim bozuk benim, olmuyor…

normalde gerçekten sakin ve anlaşılır birisiyim ama ortam o kadar müsait etmiyor ki... yine de saygımdan ödün vermeyip olabildiğince susuyor sineye çekiyorum ama içimde birikiyor patlıyor efem...

ne olacak ahvalim, bilmiyorum...