sana iyi gelen tek kişiyi rahatsız ediyormuşsun hissi

çok ağır bir his. durum böyle olmasa bile bu hissiyata kapılmak, bu hissiyatla yaşamak acı verici. acilen size iyi gelen kişiyi değiştirmek lazım. başka bir çözüm bulamadım.

ya hiç konuşamamak, hiç görmemek, hiç sesini duyamamak. adeta bir ölü gibi bilinmek.
kalp gitgide ölüyor ama ''o'' bilmiyor, duymuyor, görmüyor ve en acısı umursamıyor.

peki bu kadar acının, yanan kalbin, yıkılan hayallerin nereye gittiğini sadece bu ölüden farkı olmayan beden mi arayacak? nasıl bulacak ki? buna hangi ömür yeter...

zaman zaman bana da olur bu. sonra kendimi bir yoklarım niye böyle hissediyorum diye. büyük ihtimalle konu orada çözülür. çünkü hiçbir şey hak etmediğine inandırılarak büyütülmüş çocuklarda bu sıklıkla ortaya çıkan bir histir. yine kendi kendine saçmalıyorsun deyip, iletişime devam ederim.
eğer kendimi yokladığım zaman bir şey bulamadımsa, karşımdakinin son dönemdeki tavırlarını analiz ederim. tavırlarda bir değişiklik varsa bunun benden kaynaklı olup olmadığını anlamaya çalışırım. benden kaynaklıysa oturur konuşurum. benden kaynaklı değilse de oturur konuşurum. fakat ikinci şıkta yaptığım konuşma veda konuşması olur.

ne gerek var böyle gerginliklere.
raaaaadooool !!!

bu hissi boşa ve durduk yere hissetmezsiniz zaten. karşı tarafın tutumundan rahatlıkla da anlarsınız ve birini rahatsız ettiğinizi düşünüyorsanız kendinize çekidüzen vermelisiniz. yazmazsınız, konuşmazsınız, arayıp sormazsınız. kendinize iyi geliyor diye bencillik yapıp karşı tarafın hislerini görmezden gelip rahatsız etmeyin.