1.
yunanca sarx (et) ve phagein (yemek) sözcüklerinden türemiş olan sarkofagus, ölü bedenin konulduğu roma kökenli bir mezar sandukasıdır. günümüzde çoğu zaman (bkz: lahit) ile karıştırılsa da aslında kavramsal ve terminolojik olarak farklı anlamlara sahiptir. antik kentlerin nekropol alanlarında sıklıkla karşılaşılan bu yapılar, yalnızca bir gömü kabı değil, aynı zamanda dönemin estetik anlayışını yansıtan önemli birer anıt mezar örneğidir. “et yiyici” ifadesi ise, antik çağda bazı taş türlerinin bedeni daha hızlı çürüttüğüne inanılmasına dayanan tamamen kültürel bir yakıştırmadır.
çoğunlukla mermer, kireçtaşı ve bazalt gibi dayanıklı malzemelerden imal edilen sarkofaguslar, gömülen kişinin statüsüne göre farklı boyut, süsleme ve işçilik özellikleri gösterirdi. kapak ve tekne olmak üzere iki ana parçadan oluşan bu yapılar en yoğun biçimde antik roma döneminde kullanılmıştır. genellikle toplumun üst sınıfına ait bireyler için hazırlanan sarkofaguslar, her biri parmak izi gibi benzersiz ölçü ve motiflere sahip özgün sanat eserleri niteliği taşır. ayrıca üzerlerindeki kabartmaların üslubu, kullanılan taşın kalitesi ve işçilik düzeyi; gömülen kişinin sosyal konumu, ekonomik gücü ve ait olduğu dönemin sanatsal anlayışı hakkında değerli ipuçları sunar.
birkaç örnek görsel:
çoğunlukla mermer, kireçtaşı ve bazalt gibi dayanıklı malzemelerden imal edilen sarkofaguslar, gömülen kişinin statüsüne göre farklı boyut, süsleme ve işçilik özellikleri gösterirdi. kapak ve tekne olmak üzere iki ana parçadan oluşan bu yapılar en yoğun biçimde antik roma döneminde kullanılmıştır. genellikle toplumun üst sınıfına ait bireyler için hazırlanan sarkofaguslar, her biri parmak izi gibi benzersiz ölçü ve motiflere sahip özgün sanat eserleri niteliği taşır. ayrıca üzerlerindeki kabartmaların üslubu, kullanılan taşın kalitesi ve işçilik düzeyi; gömülen kişinin sosyal konumu, ekonomik gücü ve ait olduğu dönemin sanatsal anlayışı hakkında değerli ipuçları sunar.
birkaç örnek görsel:
devamını gör...
2.
(bkz: sarcophagus)
devamını gör...