tam bir baba klasiği... özellikle sinir anında ağızdan çıkan, ama altında bayağı bir beklenti, hayal kırıklığı ve biz böyle değildik yaf serzenişi barındıran bir yüklenme biçimi..

madem bu çocuk senin eserin, niye her fırsatta yerden yere vuruyorsun arkadaş? sonuçta çocuk dediğin şey biraz da senin güncellenmiş versiyonun değil mi? senin hataların + çağın şartları + kendi karakteri = yeni model... yani bir nevi güncelleme ama baba bakıyor ve ya benim eski sürüm daha stabildi ya diye söyleniyor.

işin komiği baba kendine söylenemeyen lafı çocuğa söylüyor sanki. ben olamadım, sen ol baskısı bir noktada sen de olamamışsın sitemine dönüşüyor. arada çocuk düzeltilmeye çalışılan yazılım gibi kalıyor.

bir de arkadaş neden çocuğa itsin diyorsun ki? aslında madem senin oğlun, madem öyle, bir tık ileri götür, itoğlu it de tam olsun, soy bağı da netleşsin. en azından tutarlılık olur.

neyse oğlumu düşününce sinirlendim sanırım. boşarım o kocayı kızdırmasın.
olay kısaca çocuğun ne olduğundan çok babanın kafasındaki ideal evlat ile gerçek arasındaki farkın dışa vurumu.. çocuk da doğal olarak şunu düşünüyordur garibim, babuş ben mi hatalıyım yoksa beklentin mi fazla..?

devamını gör...

(4) (0)