seni dinlemeyen birine kendini anlatmaya çalışmak

enayiliktir. belki dersin. son bir umutla.
ama dinlenmezsin.
yorulursun. biter, bitirirsin.
ama sende bitersin.

ben, beni dinleyenlere bile kendimi anlatmayı bıraktım.

farketmez kim olduğu. sen insanlara istediğin kadar kendini anlat . insanların seni gördüğü kadarsın. görmek istediği kadarsın. yaptıkların bazen elindekiler kadarsın.

sözlerle iletişim kurulamıyorsa işaret diline geçin. hareket falan çekin tepki verirse oturun karşısına çay için. olmadı halay çekin..

insanlara ne söylersen söyle gördüğü kadar değil anlayabildiği kadar anlatabilirsin.

bunun dışında oldukça ben merkezli insanlar dinlemiyorlar. zaten dinleseler de daha sözün bitmeden kendilerinden devam ediyorlar.

söylediklerin sıradansa bir fark yaratmiyorsa dinlemiyorlar.

eğer senin hakkında bir önyargiya sahiplerine dinlemiyorlar.

körü körüne herhangi bir düşünceye, inanısa, değer yargısına sahipse dinlemiyorlar.

buna rağmen birgün doğru kulaklara ulaşabileceğin için konuş, yaz, çiz. değersiz olmuyorsun. birgun değişir elbet...

o an ya o ölsün ya ben öleyim istiyorum. suçlayıcı kelimeler bakışlar sonra da dinelememeler . ulannnnn sen nesin. insan değil de nesin ki beni hem suçlayıp hem kendimi açıklarken dinlemiyorsun. bu da bir çeşit şiddet.

sizi dinlemiyorsa zaten derdi sizi anlamak değildir. değer veren ve sizi gerçekten anlamak isteyen insanlar hiç bir şey söylemeseniz bile sizi anlayabiliyor.