şerh ve haşiye geleneği orjinal düşünceyi öldürmüştür tezi

kesinlikle katılmadığım bir tez.

hatta tam terinse şerh ve haşiye geleneği büyük eserlerin yeni anlam katmanlarını ortaya çıkartıp yeni ve orjinal düşünce geliştiren hermeneuetik çabalardır.

zaten öyle hamdi gibi bir konu etrafında dönüp duran şeyler değildir şerh ve haşiye. bir konuya dalar , o konu bambaşka bir konuyu açar, oradan oraya zıplar ve dönem dönem de bu zıplayışlar birikir ve ortaya bambaşka bir boyutta çok orjinal ve büyük bir eser çıkar.

yani rahmetli marx'ın dediği gibi " bazen niceliksel birikimler niteliksel sıçramalara sebep olur".

tez kime ait bilmem, bana kalırsa şerh ve haşiye asıl metni besleyen bir şey, öldürmek ne kelime.