sevgisini göstermeyi seven insan

çok severim"seni çok seviyorum" demeyi, "aşkım, hayatım, bitanem,kedicim" demeyi. sadece söylemeyi sevmenin dışında, beni tanıyan, benimle telefonda konuşan herkes bilir ki, nasıl konuşma başlangıcı olarak alo diyorsam, kapatırken de seni çok seviyorum, öptüm derim. hatta öyle ki sayın sevgili sucu amcamıza da söylemiştim *. söylemeyi sevmeyenleri de anlıyorum ama çok iyimser olabildiğim bir konu bu, bi noktada herkesin sevgisini göstereceğine inanıyorum

farkedildiyse bunu yapan genellikle kadınlar.erkek biraz daha ketum.bir lütuf gibi gösteriyor sevgisini. muhtemelen yetiştirme tarzında ve de erkek kız ayrımından kaynaklı.kadınlarda daha net görülen durum.

bir türlü beceremedim arkadaş bunu. zaten sonra da fuck buddy'lik müessesesi' ne adadım kendimi.*

sevilmeyi bekleyen kedi gibidir sürekli sırnaşır ve mırlar. çok tatlı insanlardır bunlar. (bkz: kedicikleri severim) ama bazısı itici bulur(bkz: kedicik sevmeyen topluluk)

benim bu. hem göstermeyi hem de gösterilmesini severim. öteki türlü bir şeyi de kabul edemem. hayat çeşitli kompleksler geliştirmek, sevdiğini saklamak için çok kısa.

benn. hiç sektirmem çok belli ederim.

içi dışı bir insandır. saydamdır. sinsilikten hoşlanmaz. entrikadan tiksinir. oyun bozar. daha da sayarım ama burada önemli olan bunu karşılayabilmektir. bu da büyük erdemdir. * bulunduğu zaman da tadından yenmez.

vallahi güzel bir çiçek, heykel, kuş, köpek gördüğümde bile fıtıfıtı koşarım severim, "aa ne güzel" derim. çocuk görünce de aynı hissiyat vuku buluyor lakin elin çocuğunu gidip sevemeyiz doğru ve hoş değil. onları uzamktan seviyoruz.

ayol sevgimi sevdiğime neden belirtmeyeyim? mendeburlar anlamaz.

şahsımdır.
benim için ilişkilerde taktik ve hesaplama yoktur. hayatıma birini dahil etmekte de oldukça cimriyimdir. arkadaş edinmeyi severim ama bu alelade insanlarla olmaz. bu yüzden birini dahil ediyorsam bu, onu ya sevdiğim ya da tanıdıkça seveceğim içindir. ortak bir şeyler paylaşabileceksek, birbirimize faydamız dokunacaksa kurulur zaten arkadaşlıklar değil mi? bir ömrü beraber geçirebilme potansiyeli üzerine kurulur yine gönül bağı.

ve ben ya seviyorumdur ya da sevmiyorumdur. bu iki ihtimal de beni tanıyan insanlar tarafından bilinir. sizi seviyorsam bunu iliklerinize kadar hissedersiniz ve sizi sevmiyorsam bunu da iliklerinize kadar hissedersiniz.
asla gocunmam bu durumdan. duygusal bir insanım ve ölümün her daim çevremde dolaştığını bilirim. duygularımı göstermekten çekinmem.

sevgi, anlaşılacak ya da tahmin edilecek bir şey değildir. gösterilmek ve hissettirilmek ister. gösterilmeyen, hissettirilmeyen sevgi; samimi ve gerçek değildir. bu konuda oldukça hassasım. çünkü bu yüzden oldukça kayıp verdim. ya da temizlik yaptım da diyebiliriz.
eskiden olsa çok daha pembe bir bakış açısına sahip olduğumu görürdünüz ama hayat insana bir şekilde kendi değerini görmeyi öğretiyor.

ve ben kendi değerimi fark ettikten sonra çevremdeki insanlar da değişti. kendimi artık yormuyorum. sevdiğim bey ile olan iletişimimden 15 senelik arkadaşımla olan iletişimime kadar her şey oldukça şeffaf ve net bir duruma evrildi. çünkü sevginin yormadığını öğrendim.
bana yansıtılmayan hiçbir duygunun tahmincisi olamam. bununla sorumlu da tutulamam.

hayatımdan çıkmış olan tüm insanlara da ayrıca sonsuz teşekkürler.

(bkz: kedilerin karşında aptal olmak)

beyin okuma gücümüz olmadığı için sevginizi sozel ve fiziksel olarak yani "elle tutulur, gözle görülür" şekilde ifade ederseniz çok seviniriz. malum kendi adıma söyleyim auradır, çakradır, 6.histir gibi konularla ilgim hiç yok. düz insanım.

az önce siriye blütütümü kapattırdım. başka türlü nasıl tamamen kapanıyor bilmiyorum.
ve sürekli ırgat gibi blütüt aç kapa yaptırdığım için, kendisine “seviyorum seni he” dedim.
o da bana “sen de harikasın” dedi.

şu an evde bana garip garip bakılıyor. çünkü siri’ye dahi sevgi gösteremezmişim, bu hastalıklı bir durummuş..

büyük ihtimalle bu davranış biçimi suistimal edilecektir. zira insanlar arsızdır çoğunlukla.

ben sanırım gösteren değil hissettiren taraftayım. ha göstermek isteyene de itirazım yok o da kendi tercihidir ama itikadimce şova dökülen her iş yapaydır bana pek samimi gelmiyor. yapanları eleştirmiyorum ama ben yapamıyorum. seni sevdiğimi bilirsin ama göstermek için ekstra çaba sarfetmem.

artık cepte olan insandır. *

göstermeyi sevmekten ziyade genlerimde olan bir şey. hep buradan kaybetmediysem ben de bir b*k bilmiyorum bu arada ha.

bugüne kadar akli melekeleri yerinde, öz güvenli , sevmeyi sevilmeyi bilen hiçbir insan sevgimi gösterdiğim için bana kötü davranmadı. cepte görmedi ya da başka bir abukluğa maruz kalmadım. insan "gerçekten" sevdiğinde dünyadaki tek insan o gibi sevmeli, her hücresiyle, bu sevgiyi hissedip-hissettirmelidir. ben nadir olarak böyle sevdim ve her seferinde de gerçekten bunu gösterdim. sevgime de aynı seviyede karşılık aldım. aralarda karşınıza çıkan yanlış insanlar için sevginizi sakınmayın; en fazla ben sevdim ama olmadı dersiniz.

sevgisini göstermeyi seven insanla sevmeyen insan arasında bir yerde olduğumu düşünüyorum..

william shakespeare

olduğu gibi bir insandır, saçma salak hesaplar peşinde koşmaz, neyse odur ne hissediyorsa kapı gibi arkasındadır. "sevgi mi o ne ya?" diyen, ömründe saçı okşanmamış nasipsizlerin anlayacağı şeyler değil bunlar. birkaç beden büyük gelir onlara.

sevgiyle büyütülmüş insandır. iyi bir çocukluk geçirmiştir. ruhunun görünmez yerlerinde daha az yaraları vardır. sevgi dilini biliyordur. o nedenle de sevgi vermekten de almaktan da çekinmez. kendini kapatmaz..