sevgisiz bebek deneyi

nihan kaya'nın iyi aile yoktur kitabında okuyup kanımı donduran deney. yıl bin dokuz yüz kırk dört. kırk bebek iki gruba ayrılıyor. ilk yirmi bebeğin tüm fiziksel ihtiyaçları sağlanıp sevgi dolu bir ortamda büyüyorlar. ikinci yirmi bebeğin ise tüm fiziksel ihtiyaçları karşılanmasına rağmen bakıcıları onlarla hiçbir temas kurmuyor. gözlerine bile bakmıyorlar. bebekler iletişim kurmak için çok çabalıyorlar ama bir süre sonra vazgeçme evresine giriyorlar. birçoğu hiçbir hastalığı olmamasına rağmen deney sırasında ölüyor. deney hemen sonlandırılıp sağ kalan bebekler sıcak bir aile ortamına kavuşsa bile onlar da yaşayamıyorlar. deneyi yapanlar ölene kadar vicdan azabı çekmiş midir bilemeyiz ama sevginin su ve oksijen kadar önemli bir ihtiyaç olduğunu biliyoruz. korkunç bir deney.


not: kaynağı bulamadım.

bu bir deney. ben gerçeğini yaşadım, yaşattılar. bebekliğim ve çocukluğumu benden aldılar adeta. sonrası malûm tabi. ömür defterinde eski sayfalar bomboş.

(bkz: prefrontal cortex)