sevgisizlikten ölünür mü sorunsalı

öldürmez belki ama pek yaşatmaz da sanırım...

ölünmez ama sevgisiz yaşamak da yaşamaklardan sayılmaz.

öldürmesede ot gibi yaşamanıza sebep olan sorundur.

ölünmüyor mutsuzluktan sözünde olduğu gibi ölünmez ama çürünür.

öldürmüyor. bunu iliklerine kadar hissedip, yaşamış ve yaşıyor olan biri olarak söylüyorum. aksine kimseden görmediğiniz sevgiyi siz etrafınıza saçıyorsunuz. döke saça topluyorsunuz o siyah sevgisizliğe karşı renklerinizi. gülüp, mutlu oluyorsunuz. dimdik duruyorsunuz. tabii ben bunları kendi özelimde söyledim, herkeste böyle olmayabilir.

fiziksel olarak hayatta kalırsın, ama ruhun açlıktan erir gibi tükenir. insan sevgiyle beslenir. eksikliği, yalnızlığı ve boşluğu büyütür. yani ölüm değil ama hayatın tadını kaçıran bir tür sessiz çürüme diyebilirim.

ölmez ama kurursun.

hani sorunun gerçek cevabını bilmeyen uyanık öğrencinin meşhur cevabı var ya:
"ölünmez ama.. yani öyle yaşamanın da..:)

özet bir tanimla kendini gerçekleştirememiş ya da taniyamamis dış çevre onayına bağlı insanlar için cevabı evet olan önerme.

sevgi kırıntıları dilenirken bir tarafınıza giren kazıklar dolayısıyla kan kanamasından ölmemeye bakın siz. sevgi diye bir şey yok. o kazığın ucundaki tuzağa seni çekmek için baldır olsa olsa. nereden biliyorum? benim babam acayip sevgi dilencisi bir adamdı, çok kazık yedi, yine de dilenmekten vazgeçmedi. sonunda tek başına öldü. herkesin başına bu gelir. ölünür illa ki, illa ki bir şeyden ölünür, çünkü hayat ölmekle ilgilidir. o da içinde. ben sevgisizlikten ölmeyi tercih etmem şahsen. tarz meselesi. hem ben kendimi o kadar seviyorum ki; pek ihtiyaç duymuyorum o zımbırtıya.

bazen cinsel anlamda temas falan gerekiyor, ona da sevgi diyorsanız, onu da karşılamanın en basit yolunu biliyorum. bu aralar hiç öyle ihtiyaçlar da hissetmiyorum garip bir şekilde. hayat basit olduğu kadar güzel. bak votkasız ölünebilir ama. gerçi az kaldı votkayla da ölüyordum. aman sevdiğin için ölmeyeceksen, neden yaşıyorsun ki? basit meseleler bunlar.

ölünmez. ölünseydi ben ölürdüm.

sevgiliyle bile ölünmüyor.
hiçbir şey olmaz.
bi yolunu bulursun.

ölünmez ama çok mutsuz bir hayat geçirilir ve bağışıklık da düşer ve tehlikeli bir hastalık falan filan olursa da ilerleme ihtimali artar

sevgisizlikten ölünür mü? demişsiniz. benim için bu sadece bir mecaz değil… gerçek olduğuna inanıyorum. tarihte örnekleri bile var; savaş zamanlarında yetimhanelerde büyüyen, beslenen ama sevgi ve dokunuştan mahrum kalan bebeklerin çoğu hayata tutunamayıp ölmüş. doktorlar buna duygusal yoksunluk sendromu demiş…
yetişkinlerde de durum farklı değil. yıllarca yanında olan eşini kaybeden birinin kısa süre sonra aynı acıya dayanamayarak ölmesine kırık kalp sendromu diyorlar…
tıp bile kabul ediyor ki, sevgisizlik kalbi hasta ediyor, bağışıklığı çökertiyor ve yaşamı kısaltıyor…
o yüzden ben inanıyorum, insan sadece açlıktan ya da hastalıktan değil, sevgisizlikten de ölebilir. kimi zaman yavaş yavaş, kimi zaman bir anda.

olunmuyormus ama sanki yakin bir deneyim

ölünür. ben ölürüm yani.

#3708821 en son 1979'da görülen ve yeryüzünden silindiği düşünülen sevdiğiyle evlenmezse ölecek hastalığı yeniden ortaya çıktı şarlote karantinaya acil

romantik ilişki bağlamında bakarsak ayrı bir tartışma. bir de dokunulmadığı için ölen bebekler var.

(bkz: yuva hastalığı)*