siyasi başlıklara yazmaya çekinmek

aman ali rıza bey tadımız kaçmasın.

yazan çatır çutur yazıyor, mesela ben.
siz derdinize yanın, korkunuzda boğulun ...)))

edit: korkmayın kardeşim, niye korkuyorsunuz?
küfür etmeyin, hakaret etmeyin,
yalan yanlış söylemlerde bulunmayın, kaynağını gösterin,
benim yanımdaki yerinizi alın. )))

edit: siyasetsiz bir yaşam söyleminde bulunanlar kendilerini kandırıyorlar.
doğumundan ölümüne kadar hayatını şekillendiren siyasettir ve bundan kaçman , kayıtsız kalman ,
kendi hayatına kayıtsız kalman anlamına gelir .

hakaret etmediğiniz müddetçe özgür fikirlerinizi ifade edebilirsiniz.

çekinmek değil de zaten siyaset hayatımızın her yerine işledi maalesef ve ben biraz olsun uzaklaşabilecek bir yer olarak görüyorum burayı. o yüzden de hiç o toplara girmiyorum.

arkadaşlar şunu artık anlamak lazım hakaret etmek ile eleştirmek çok başka şeyler, birisini eleştirmeden direk küfür ya da hakaret ediyorsunuz neden nefret ettiğinizi bile yazmıyorsunuz. karşı argüman üretmekte çok yetersiz kalıyorsunuz. birisini sevmiyor olabilirsiniz bu gayet doğal ama bu size ona hakaret etme yetkisi vermez. ayrıca güzelce neden yanlış yaptığını yazarsanız okuyanlar içinde bilgilendirici olur en azından.

önce yazmıyorsun,katıldığın yorumları beğenip geçiyorsun sonra saçma sapan siyasi yorum yapanların gereksiz özgüvenini görünce bir anda veryansın etmeye başlıyorsun yani ister istemez içine çekiyor sizi,günlük hayatımızda böyle değil mi bir anda siyasetin içinde buluyoruz kendimizi.

bir tercih sebebidir. ben yazıyorum ama bazı başlıklar o kadar at gözlüklü ve o kadar boş ki "yav he he" deyip geçiyorum. cahile harf harcamak zaman israfı bence.

başlık açmak da buna dahil mi?

özgürlük nedir, nasıl kısıtlanır?

ha bu arada, hakaret elbette olmamalı ama eleştirinin de kime yapıldığı önemli gençler.

ekleme: başlıkta da bir gariplik var. yazmaktan çekinmek değil de yazmaya çekinmek olmalı sanki.

ekleme 2: başlık düzeltilmiş.

bu ülkeye demokrasi getireceğiz, türbanlılar rahat edecek, kürtler kendi dillerini konuşacak, vesayeti kaldıracağız, avrupa birliğine gireceğiz dediler. yolda destek sağlamak için lgbt'e destek gösterilerinde bulundular. 28 şubatın acısını yaşamış mazlumlar gibi görünüyorlardı. her konuda ezikliği, yok sayılmışlığı yaşayan herkesin sesi olacakları düşünüldü. ben hiç bir zaman sıcak bakmadım. bir insanın yetiştiği ülkü, ideoloji veya din hiç önemli değil, ilk gençliğinin nerede geçtiği çok önemlidir benim için. ileride şekil değiştirip durumlara ayak uydurmaya çalışsanız bile, içerlerde bi yerlerde yine aynı ideolojiye hizmet edersiniz. neyse uzatmayacağım, çokça desteği bu ülkenin akademisyenlerinden, gerçek entellektüellerinden sağladılar. dönüşümü ve gücü sağlamlaştırdıkça gerçek canavar ve gerçek amaçlar ortaya çıktı. sakın haaa bütün yaşananlar, yol boyunca raslantı olarak yaşanmış gelişmelerdir diye düşünmeyin. bu bir dönüşüm hikayesidir. son 19 yılda yaşananlar, zaten yaşanacaktı; aktörlerin veya partilerin önemi yoktur. neyse çok uzattım sanırım, az buz şeyler yaşamadık arkadaşlar, bizler çok radikal değişimlerin, tam da göbeğinde kaldık. gençtik kanımız hızlı akıyordu. elimize ateş alıp şehri yakmak değildi amacımız, olanlara tepki göstermek istiyorduk. gücümüz yoktu, elimizde sadece internet vardı; twitter, ekşi, facebook ha bir de mezuniyet törenleri vardı tabi. referandum yaşadık, çıktılar dediler ki kenan evreni yargılayacağız, ilk dönem destekleyen akademisyenler yine evet dediler yargılansın. kardeşim hiç mi tarihsel bağlamda gelişmeleri okuyamıyorsunuz. kenan evrenden farklarının olmadığını anlamadınız dimi? ardından gezi geldi. amacımız belliydi, ses çıkarmak istiyorduk. hiç bir zaman yakıp yıkmak değil, fark edilmek, değişimin gerekli olduğunu vurgulamak istiyorduk. yine onda da kaybeden biz olduk. 3. günde evimize girdik mecburen. neyse biz yine internetten sesimizi çıkarmaya çalıştıkça, bi anda başlıklar silinmeye başladı, bize bizimle aynı platformdan bize karşı düşmanlar yarattırlar. cadı avına başladılar. yazmaya korkar olduk, insanlar toplanıp hapishaneye götürülüyordu. 71 öncesi, 80 öncesi gibi bir ortam yaratıldı. fakat artık insanlar yaşamlarına kıymet veriyordu. tarih bize böyle çabaların beyhude olduğunu ve sadece gençliğinin çürüyeceğini örnekleri ile gösterdi. korkmamız normal, çünkü istedikleri de bu zaten, herkes korksun ve yazamasın konuşamasın ve hatta düşünmesin. yazmaya çekinen arkadaşları çok iyi anlıyorum. haklılar, kendi hukukunu yazmış bir siyasi güç var karşımızda, ama sanırım değişim artık zorunlu yani süreç bize bunu gösteriyor. bir gün bu başlığın altında ''abi ne günlerdi, içimiz kan ağlıyordu ama yorum yapamıyorduk girişleri ve hikayeleri okuyacağız''. daldan dala atladım belki out of topic gibi görünsede hepsi birbiriyle ilintili, sadece 29 sayfa bir dönem ödevi hazırlar gibi alıntılar ve dipnotlar vermek istemedi. sonuç olarak, ''demokrasi pompalamasyonu ile yola çıkıp, herkesi muma çeviren bir yönetimin başarı öyküsüdür siyasi başlıklara yazmaktan çekinmek''. allah sonumuzu hayır etsin amin.

genelde sizden farklı düşünen birileri tarafından saldırıya uğrama ihtimaliniz yüksektir.

siyahi başlık nedir diye düşünüyorum. siyahi ırk korkusu vardır.

(bkz: yanlış okunan başlıklar)

havalarda çok soğuk.

birilerin istediği de bu değil mi ??. sindirmek, korkutmak ve susturmak. herkes susarsa, bir kişi konuşursa, o kişiyi sustururlar. ama herkes konuşur, bir kişi susarsa, hangi birini susturacaklar ??.

akıllara şu sözü getiren başlıktır;
"önce yahudiler için geldiler, sesimi çıkarmadım, çünkü ben yahudi değildim sonra komünistler icin geldiler, sesimi çıkarmadım çünkü komünist değildim. sonra sendikacılar için geldiler, sendıkacı olmadığım için yine sesimi çıkarmadım

sonra benim için geldiler ses çıkaracak kimse kalmamıştı..." *

"yürü bre hızır paşa, senin de çarkın kırılır! güvendiğiniz padişahınız, o da bir gün devrilir!

çekinmeyin, söyleyin. her zaman rastgele birileri yanacak, zalimin ara ara kendini hatırlatması bu. bir şey yapmasanız da bir gün yanabilirsiniz.

siyasi başlık eksikliğinden kaynaklıdır.

devletin memuru olan kişilerden bazıları amirinin mabadını kasıtlı ya da istemeyerek yalayarak gününü gün ediyor, bazıları ise siyasi görüşü ılımlı ya da başka bir şey olduğu hâlde sırf a takımı tabirindeki kişilerin rahatlığına ve diğer haksızlıklara karşı eleştirilerini devletin şikâyet kanalı cimer’e yaptığında amirine ya da müdürüne gelen evrak yüzünden burnunu sürttürmek için sürgün yiyebiliyorsa bunun altında sindirme ve yıktırma aramak gerekiyor. devlete bağlı değilseniz baktığınız bir aileniz yoksa ve dik başlıysanız kutsallara küfür etmediğiniz sürece altına kalın bir tuğla misali bir temel koyarak karalayabildiğiniz kadar karalayın. bilmiyorsanız da o konuya salça olmayın. yoksa salçanın çıkmayan lekesini kafanızda kan kokusunu alan köpek balığı gibi doluşan basın ve linççi tayfa ile gündemdeki esas konuları arkaya atmak için kılı kırk yaran siyasetçilerle uğraşarak temizlemekle uğraşırsınız.

657 rezaleti.

başımıza bir şey gelir diye korkulmasını hiç anlamıyorum, sesini çıkarmadığında daha çok kaybetmiyor musun aslında. kavgada aman rakibi kızdırmiyim diye hiç karşılık vermeden dayak yemek gibi bir şey. adam senin hakkını yiyecek, sen ses çıkarmayacaksın.
hiç bir yerde hiç bir zaman lafımı esirgemekten çekinmedim. karşımda şu var bu var diye şekilden şekle giremem. ben buyum. erdoğan'a da yönetimine de hiç oy vermeyen, hdp denen terörist partisini sevmeyen, hiç bir dini örgütle cemaatle işi olmayan hazetmeyen biriyim. başıma ne gelecekse gelsin, beğenmeyen de muhatap olmasın. zoruna giden de elinden geleni ardına koymasın. korkan baştan kaybeder.

asla çekinmem, herkesle de siyaset tartışmam. eğer açtığınız siyasi başlığa yorum yapmadıysam kendinizi sorgulayın.