sofrada başkalarını düşünmeden tabağını tepeleme dolduran şahıs

maldır bu. diğerlerine de aynı oranda yemek kalır mı diye düşünmeden kendi tabağını herkesten önce davranıp tıka basa doldurur.

bunların bir de askerde olan türleri vardır.

bulunduğumuz askerî birlikte yemekler yeterli ve gayet kaliteli çıkardı. doymayanlar ikinci defa gidip istedikleri yemekten yine istedikleri kadar alabiliyordu. edebiyat öğretmeni olan bir arkadaşımız ilk seferde aldığı yemekleri biz daha başlamadan hemen bir çırpıda herkesten önce bitirir. gider ikinci defa tepeleme doldurarak getirir ve genleşe genleşe yerdi. asıl tadını çıkararak yediği ikinci kısımdı. hatta ilk yediği kısım tamamen formaliteydi. ikinci seferde kendisi yemeği doldurduğundan (günün nöbetçi dağıtıcıları da o esnada yemek yerlerdi) içinden seçerek alırdı. olur ya yine doymayan varsa onlara biraz daha kötü taraflar kalırdı. bazen kemalpaşa tatlısının tamamını alırdı. zaman zaman yemek dağıtma sırası bizler gibi ona da gelirdi. yemek dağıtımı başlamadan önce kendi tabaklarına yemeklerin en güzel tarafından tepeleme doldurur bir köşeye alır garantiledi. "bunların hepsini ben yiyeceğim" derdi sonra diğerlerinkini dağıtırdı. biz diğer arkadaşlar kendi aramızda konuşup gülerdik, "bu adamın ekders hesabı yapmaktan acaba öğrencilerine ders anlatma zamanı kalıyor mu" diye.

bu başlık bir askerlik anımı depreştirdi.

sofraya bile oturmam herkes rahatça alsın yesin diye, az olduğundan değil, yesin herkes ben yerim zaten yemesem ne olur?

evde mangal yapılır ailecek, arkadaş ortamı filan, ben -geliyoluğğğum" derim gitmem masaya.
odada bir bira açarım, mutfakta bir sigara yakarım,

seslenirler içeriden,
-ya geliyorum yiyin siz.

kardeşim yesek ne olur yemesek ne olur? keyfinize bakın işte. benim derdim yemek mi?
masadaysam hiçbir şeyden almam, önce millet yiyecek benim gönlüm doyacak. herkes yessıın.

az bi' cacık bırakın eyvallah.

ayıp ayıp sonra kalan kısım yetmeyince ne olacak, bu nedenle ayıp olmasın diye komple yemek lazım, millet görmesin ki ayıp olmasın. olmayan yemeğin davası olmaz sonuçta.

sabah adıyamandaydim.ilcedeki otellerden birinde "yari acik büfe" tarzi bir acik büfe hazirlamislar.kahvaltida hoparlörden zurna fasli calindi.ayni zurna faslini gece otele giris yaparken de dinledik.neyse girdik otele sabah oldu.kahvalti icin kuyruk olustu baktim herkes tabaga dolduruyor.kimi zeytinin yanina pekmez koymus kimi ihlamura bal katiyor.derken bir gürültü koptu garsonlar kosturdu geldi baktilar adam çatali domatese batirirken tabağı delmiş.tabak çatlamis ve kirilmis.kiriklari topladilar falan ama kiran adama bir baktilar ki o bakistaki mana ve ehemmiyeti herkes o gözlerde okudu.

ınsan gibi yemek yemek de önemli.

sanki kıtlıkta kalmış gibi davranan kişidir. önceliği asla paylaşmak değil, olabildiğince çok almak üzerinedir. bu tavır yalnızca görgü eksikliği değil, aynı zamanda belirgin bir bencillik göstergesidir.
üstelik bu davranışın fiziksel sonuçları da göz ardı edilemez. genellikle hızlı yiyen ve porsiyon kontrolü yapamayan bu kişi, farkında olmadan vücuduna zarar verecektir. gözü o kadar açtır ki, midesinin doyduğu sinyallerini algılamakta zorlanır. bu da tabii zamanla aşırı yemeye ve kilo problemlerine yol açabilir. yani bu kişi hem sosyal açıdan rahatsız edici hem de sağlık açısından riskli bir tutum sergiler.

boğazına neyse karakterine de aynı şekildedir. uzak durulması herkesin hayrına olacaktır.

arsızdır.

rakı masasında herkes muhabbet ederken sofrayı silip süpüren dingille yarışır. sanki hiç hayatında meze görmedi pezevenk.