sol entelektüelin proletaryayı idealize edip fetişleştirmesi

bir realite.

sosyalist entelijansiya, kafasında sürreal bir proletarya sınıfı oluşturup, bu sınıfa ideallerindeki bir takım özellikleri atfederek, kafalarındaki proletaryayı idealize etme hastalığına yakalanmıştır.

öyle ki bu idealize etme eylemi, bir tür fetişizme evrilmiş, ideallerindeki işçi sınıfının reel hayatta bir karşılığı olmadığını anlayan kimi aydınları açmaza sürüklemiştir.

uzun lafın kısası, hepimiz insanız dolayısıyla da insani zaaflarımız mevcut.
onun için bir kesimi idealize edip, fetişleştirmeden önce realite ile bağımızı kopardığımızı kabul etmeliyiz.
bu kadar.

(bkz: türkçe konuş anlamıyom çok gücüme gidiyon)

(bkz: yakarsa dünyayı garipler yakar)

fetiş metiş ne iş?
seks mi lan burası.

(bkz: dediğini anlıyorum ve yapısal olarak parçalanıyorum)