son buluşma teorisi

#3803607

bir dönem karşımıza güzelliklerle, acılarla gelen insanların öğretilerle gitmesi durumu aslında..
son buluşma gibi gelmeyen ama son defa buluştuğum insanlar vardı muhtemelen bir daha karşılaşmayacağım insanlar.. bi’ dönem çok sık konuştuğumuz, görüştüğümüz her bir insanla bi’ gün son defa buluştuk ve hiçbirimiz belki de bunun son olacağını bilmiyorduk ya da biliyorduk. bi’ daha karşılaşmak istediğimiz ama evrenin bizi karşılaştırmadığı o insanlar.. tamamlanmamış cümlelerimiz varken evren bazen tamamlanmaya da izin vermez arkadaşlar. hikaye o kadarcık olur devamı gelmez bazı buluşmaların, konuşmaların
aslında yarım kaldığını sandığımız hikaye belkide tamamlanmıştı.. sonu o kadardı
bazen de sonu bizler çiziyoruz, o kadar çizebiliyoruz, o kadar devamını getirtebiliyoruz.. iki tarafın çabalamadığı her bağ kopmaya mahkum
bu kadarcık mıydı ya dediğimiz veya defolsun gitsin hayatımdan dediğimiz insanların artık gerçekten de olmadığını kavradığımızda son değildir ya dediğimiz şeylerin son olduğunu görmek.. her insanın öğretisi oluyor olmuyor değil

mesela hayatımda olmayan biri yüzmeye başlattı
hayatımda olmayan diğer bi kişi su topuna başlattı
hayatımda olmayan bir kişi ilk öpücüğümdü
hayatımda olmayan bir kişi ilk sevgilimdi
hayatımda olmayan bir kişi ilk arkadaşımdı
hayatımda olmayan bir kişilerle tatile gitmiştik
hayatımda olmayan kişilerle sabahlara kadar telefonla konuşurduk
hayatımda olmayan bir kişiyle sabah kanoya çıkardık, tıp fakültesine başlamama vesile oldu hayatıma yön verdi çıktı gitti
ya böyle say say bitmez
bazı şeyler son kere oldu ve bitti.
her son da bir başlangıçtır derler
bazı sonlar güzel hatırlanıyor
bazıları da öfke veya nefret
ama unutmayalım nefret ettiğimiz, öfke duyduğumuz insanları bir dönem çok severdik
en büyük sevgi gün gelir nefrete dönüşür
en çok sevdiğimizden yaralanırız genelde
en beklemediğimiz elimizi tutar
en beklemediğimiz de gider ya hani.. öyledir işte
bazen bir peçete çıkar kışlık montumuzun cebinden ve o kişiyle buluştuğumuz günden kalmıştır

bazen deniz kenarı bir yerden geçersiniz o kafede son buluşmanız gerçekleşmiştir.. anlıyorum yani sizleri
son olan hiçbir şeyi sevmiyorum
keşke son kez sarılsaydım dediğim insan var
son kez yine kavga edebilseydim dediğim
usulca uzaklaştığımız bazı insanları özlüyoruz veya yaşananları özlüyoruz..

özetle; son defa oldu bazı şeyler
son defa gördük bazı gözleri, son defa tuttuk bazı elleri, son defa duyduk bazı sesleri ve kokuları
son defa dinledik, anlamlandırmaya çalıştık ve şimdi o sonlar başka başlangıçlara gittiler.. bizlerde yeni başlangıçlardayız
bu başlangıçlar da son olcak ya esasen
demem o ki yaşa gitsin
elbet bir gün bitecek çünkü.. içimizde hiçbir şey kalmamalı çünkü sonu geldiğinde sadece kendimize yenileceğiz sevgiler

bir gün… bildiğin her yüz, tanıdığın her ses, hayatından yavaşça çekilecek. ama çoğu gidiş, bir kapı çarpmasıyla değil… sessiz, fark ettirmeden olur. bir arkadaşla kahve içersin… o günün sıradan olduğunu sanırsın. oysa yıllar sonra, o masanın… son buluşma olduğunu fark edersin. son mesaj, son sarılma, son bakış… hiçbiri “bu son” diye başlamaz. biz “son”ları, ancak çok sonra anlarız. ve işte bu yüzden… konuşurken gerçekten dinle. sarılırken biraz daha sıkı tut. vedalaşırken gülümsemeyi unutma. çünkü belki de… o an, o yer, o kişi… bir daha hiç olmayacak. parfüm şişesi bir kere kırılır o kokuyu hiç olmadık şekilde keskin alırsınız ama bu onu son koklayışımız olur.

bu teoriye göre, biriyle derin bir bağ kurup o bağın tüm dersleri tamamlandığında evren kalıcı olarak sizin yollarınızı ayırır. aynı şehirde olabilirsiniz, aynı sokaktan geçebilirsiniz, hatta ortak tanıdıklarınız bile olabilir... ama artık yollar kesişmez çünkü hikaye bitmiştir. tüm sözler söylenmiş, duygular yaşanmış, dersler alınmıştır. ve evren bilir: bu bağlantının enerjisi artık tamamdır. sonrası mı? kayıp değildir, tamamlanmadır. yeni bir hayat başlar ve o kişi artık o hayatın sayfasında yer almaz. çünkü insanlar bizlere bir şeyler öğretmek için gelirler. minnettarlıkla bırakmak en doğru olandır.

devamını gör...

(16) (3)