sözlerin aslında anlamsız olduğu gerçeği

sözler, duygu olmadan hiçbir anlam ifade etmez. onun için sevdiğini söyleyene değil, içtenlikle gösterene inanın desem de bunlar da boş söz. insan yaşaması gerekeni yaşayacak ve çekmesi gereken acıyı çekmeden ölmeyecektir.

katıldığım başlık. içinde bulunduğum durumdan kendimi kurtarabilecek tek bir kelime bulamıyorum mesela.

söz dediğin şey zaten havadır

sözlerin anlamı kalmamış artık. seni seviyorum diyenin sesiyle kapıyı kapat diyenin sesi arasında tek fark, birinde umut, diğerinde cereyan var. ama ikisi de aynı havayı kirletiyor.

bir zamanlar özledim deyince kalbim hızlanırdı. şimdi sadece yine mi drama başlıyor refleksiyle gözlerimi devirebiliyorum. meğer özlemek de fazla kullanımdan garanti dışı kalıyormuş.

ağzından çıkan her kelimeyi hatırlıyorum. çünkü hiçbiri bir işe yaramadı. ben değiştim demiştin, gerçekten de değiştin artık yalanlarını daha profesyonel söylüyorsun. tebrikler, duygusal yalan sektöründe kariyer basamaklarını üçer üçer çıkmışsın.

sözler anlamsız çünkü artık herkes onları kullanıyor. aşık oldum diyen kadın, beş dakika sonra hikayesine kahve koyuyor. seni özledim diyen kadın, aynı cümleyi önceki üç sevgilisine kopyala-yapıştır yapmış. yani aşk bile artık metin tabanlı içerik.

belki de duygularımızı kelimeler değil, sessizlik anlatmalıydı. ama o sessizliği de görmezden gelmek sandın. ben de sustum çünkü hiçbir söz, saçma bir gülüşün kadar güçlü değildi.

sonuç olarak: sözler uçtu, duygular düştü, ben kaldım... elimde sadece gönderilmemiş mesajlar koleksiyonu ve spotify’da bitmek bilmeyen hüzünlü arabesk çalma listeleri.

ama olsun.
artık ben de biliyorum seni seviyorum sadece bir ses,
ve ses, yankılandığı duvar kadar anlamlı.

analiz işini biraz azaltalım