sözlük yazarlarının intihara olan eğilimi

bu birazda farkındalık yaratmak için mi yapılıyor acaba diye düşündüğüm durum.

musmutlu mavi gözlü sarışın güzel ya da yakïşıklı zengin olanların pek burada olduğunu düşünmüyorum. buradaki herkes ölmeden önce son dansını ediyor. yazan herkes mutsuzdur! mutsuzzz. mutlu olanın kelimeyle yazmakla işi pek olmuyor.

intihar edenler de, hayatı çok sevenlerdir.

tanrıya ne kadar yakınsam o kadar yakınım demek istediğim başlıktır.

9/10 en azından benim için.

0.1/10.

benim böyle bir eğilime ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum. zaten uzun bir ömrüm olmadığını biliyorum. 1 kere direkten döndüm, kısmet artık.

hiç niyetim yok.

#2348321 lütfen yardim alin, bu dusuncenin dillendirilmesi yardima ihtiyaciniz oldugunu gösterir.

% 100.

40 yaşından sonra, yakın zamanda düşündüm, buraya da yazdım.
ama benim cesaretim yoktu, allah'a canımı alması için çok dua ettim.
sonra tüm sorunlar bitmedi tabi ama azaldı.

bizim dua da kabul olmadı. inancımı yitirdim belki ama umudu kesince beklediğin şeyler bir bir geliyor olmalı.

velhasıl-ı kelam, her gecenin bir sabahı var. bırakın allah emanetini zamanı gelince alsın.
bize düşen güzel yaşamak.

#2348325

dursun şurada.

yazarların tanım yazarken dikkat etmeleri gereken başlık.
lütfen ilgi için kendinizin veya başkalarının yaşamını tehlikeye atmayın.



- bu tanım kendi başına tehdit/şantaj ulamına girer.
- bu durumda yaptığınız eylem karşı tarafı suçlu kılmaz.
- bu mantık ile bu tanım ayrıca "intihara özendirme" ulamında da yargılanabilir.
- tanım içinde küçük düşürücü sayılabilecek öykünme ve sözcükler var.

sıfır sıfır sıfır. yaşamak çok güzel.

bazen diyorum ki bugün daha fazla dingillikle karşılaşmam herhalde artık. ama bir dingil çıkıp beni yine şaşırtıyor.

ne intiharı ne eğilimi?

daha 2023’te tayyip bey’i emekli edeceğiz. yok öyle intihar falan gitmiyorsunuz ulan hiçbir yere.

nasihat yazmayacağım normal sözlük başlığı. intihar hakkındaki * bilimsel fikirlerime dayanağım bulunmadığı için, onları da yazmayacağım.

sadece, #1526330

ben de ne öyle bir eğilim ne de öyle bir göt var. döndüm baktım bir daha evet yok.

leyla ile mecnun gibiyiz, kavuşamıyoruz.

eğilim denebilir mi bilemiyorum ama ölümün en ve belki de tek manalı hali hep intihar gibi gelmiştir bana.

hayatımda ölüm elbette gördüm. ne bileyim, çok sevdiğim dedem öldü mesela üniversiteye başladığım sene. ondan önce ananemi kaybetmiştim, sonra başkalarını da koydum toprağın altına. o güne dek en çok galiba, eski kocamın yakın arkadaşını elim bir trafik kazasında kaybetmek sarsmıştı beni. genç ölümü. bakın bugün de alaz'ı öğrendik mesela. ne acı.
ne var ki babamı kaybettiğimde netleşti düşüncelerim tastamam; ölüm inanılmaz saçma bir şey. ölüm, ölüye ne yapıyor bilmediğimiz için ve bu hiçbir zaman da cevaplayamayacağımız bir soru olduğu için yaşayanlara, geride kalanlara ne yaptığına bakmaktan başka bir değerlendirme başlangıç noktamız yok. ardında tanımlanamayan, saçma ve asla dolmayacak bir boşluk bırakmaktan başka ölüm ne yapıyor kalana? üzüntü? keder? depresyon? ben gidip adamın toprağını kazıp onun suratını tekrar görme isteği ile dolup taşıyorken bile kahkaha atabiliyordum. aslında hepimiz için bu kadar doğal ama bir o kadar saçma bir şey ölüm.

diyeceğim o ki, ölümün manalı olabilmesinin tek bir olasılığı var; geride kalan kimsenizin olmaması ve sizin bunu kendi istediğiniz zamanda, kendi istediğiniz koşullarla gerçekleştirmeniz. ardınızda o boşlukla kimsenin baş başa kalmayacağını bildiğiniz bir düzleminiz varsa bu eylemi gerçekleştirebilir ve bu allahın belası şeyi bir parça anlamlı hale getirebilirsiniz belki. mesela bir ormanda doğduysanız, hayatınızda sizi seven hiç kimseniz yoksa ve olmadıysa, topraktan bittiyseniz birden bire ne bileyim. uzay boşluğunda salınıp durmaktaysanız, yoksanız, hiç var olmamışsanız! güncel döneminizde yalnız olmanızın, kimse tarafından hayattaki önceliği olarak değerlendirilmiyor olmanızın da bir anlamı yok. benim en son lisede gördüğüm adamın, en son o zaman öptüğüm adamın öldüğünü öğrendiğim gün içimde doğan o kara delik hala orada aynı karanlığında duruyorsa, hangi zamandan, hangi mekandan bahsediyoruz allah aşkına ölümün kalana yaptığı şeyi konuşurken?

hiçbir zaman intihar etmeyeceğim muhtemelen. çünkü hiçbir zaman o kadar tek başıma olmayacağım. sen de olmayacaksın. hiçbirimiz olmayacağız. belki de ne yazık ki demeliyim bu konuda. ama böyleyken böyle bu. ölümü anlamlandırmanın tek yolu da böyle bir paradoks işte. hop, gördün mü, döndük başa.