spor yapmanın ibadet olduğu yeni bir din kurmak

şu an aklımdan geçen. aynı zamanda toplumsal huzuru da arttıracaktır.

her gym'in ayrı bir ibadethane olduğu, sporun profesyonelce, huşu içinde yapılmasını gerektiren, barış ve kardeşliğin ön planda olduğu bir din.

iyi bir insan olacaksınız ve spor yapacaksınız. spor yapmakla kalmayıp, sporun manevi anlamına ulaşacaksınız.

edit: imanın şartları:

1. kendisine, çevresindekilere, topluma ve insanlığa faydalı iyi bir insan olmak.
2. düzenli olarak spor yapmak.

bu dinin tanrısı, inananların kendi içlerinde yatacaktır...

antrenörler de peygamber statüsünde mi olacak?

(bkz: iglesia maradoniana).

spor hocalarının bu dinin şeyhleri olacağı düşünülürse squad sırasında badelenme ihtimali yüksek olacaktır.
hep beraber protein tozuna kaşık sallayıp edilecek sohbetleri falan düşünüyorum... yok hacı tutmaz bu ama absürt komedi fikri olarak değerlendirilebilir.

tı
bi yeri fethetmek için gönderilecekler mi
şöyle kudüs gibi çok uzak yerlere

badeleme olacak mı hocam
o zaman ben inanırım

serotonin bağımlıları şişman hiç kimseyi görmek istemiyordu...*

alışmış kudurmuştan beterdir derler.. bin yılların din masalları yetmedi, bir yenisine mi ihtiya; var.. din işte.. hepsinin sonu aynı olmak zorunda.. niteki hep öyle olmadı mı..?

tanrı kim olacak 1000000000 kg dambıl mı

ateizmi savunmaya devam edeceğimiz bir gelişme olur. bugün size spor diye yutturdukları şeyler sağlığa zararlıdır. yürüyüş, bisiklete binmek ve eğlencesine iki basket atmak en temizidir. bir de yoga, onu da ayrı tutalım. akıllı olun oyuna gelmeyin arkadaşlar.

(bkz: kaslı hristiyanlık) var zaten

vucut geliştirirken ketojenik beslenip beyne yeterince karbonhidrat gitmemesi nedeniyle meydana çıkan salakça bir açıklama.