tamirci çırağı şarkısındaki işkolik usta

çırağının aşka tutulmasını istemeyip hemen “işçisin sen, işçi kal git giy dedi tulumları” diyerek işine gücüne odaklanmasını isteyen işkolik usta. çocuk, usta haftalığa zam yap demiş olsaydı “iş mi var be olm” diye triplere girerdi. bu konu da ustaya ben de kırgınım.

o dükkan o usta sayesinde dönüyordur. bu memlekette bir kişi çalışır beş kişi izler. o usta da çırağı gibi saçını başını yapıp karı kıza kendini gösterme derdinde olsa dükkanda işler komple durur, akşam evde arkası kuşlu aynayı kemirirlerdi. ekmek aslanın ağzında, aşk karın doyurmuyor.
memleketimde her zaman ki gibi kaytarana değil çalışana fatura kesiliyor. zaten okul yıllarında da tembeller sevilir, çalışkanla alay edilirdi. sonra niye almanya değiliz. aha da bundan. *

tamirci çırağı şarkısındaki ''işkolik'' usta, işkolik olarak tanımlanamaz.
konjonktür olarak 1968 yılında piyasaya sürülmüş şarkının içinde geçen usta, ilk bakışta fazla realist algılanabilir. şarkıyı loop'a alıp dinledikçe ustamızın arsız bir romantik olduğunu kavrayabiliriz. işçiyiz-emekçiyiz romantizmi.. emeğin, mücadelenin ve hatta bir nebze hakkının bilicinde olan işçinin olduğu dönem. kapitalizm kendini bir yerde tüketecek ve emekçi kazanacak inancının canlı olduğu son zaman dilimi demek şart.
ustamız, bir açıdan vulgar marksizim'in son temsilcisi olarak da tanımlanabilir.
ustamız, aslında işçi olduğunu sık sık vurguladığı çırağına ''oğlum o kız senin kalemin değil, gel mesaisini tamamla, yevmiyeni hak et, davana sadık kal'' mesajını veriyor.
ustamız dava adamı, 68 kuşağı temsilcisi.
çırak roman okuyor, muhtemelen iyi bir temel eğitim almış. ustamız, kapital okutmak istemiş lakin bizim delikanlı işçi, kapitalin içine aşk romanı yerleştirip okumuş.
elleri yumuk yumuk, ojeli tırnakları biraz libido düşürse de
1968 senesinde efil efil etekle sanayiye giden bir hatun anlatılıyor. ey medeniyet nasıl kayıp gittin elimizden.
egzozun, işçiyi boğması meselesi benim için ayrı bir hüzündür. egzoz emisyon meselesi yok, tüvtürk yok... zaman makinası acil bir ihtiyaçtır.

her usta gibi, pandemi döneminde maskeyi dirseğine takar. çok modaydı o keko takışı.

işkolik usta parayı kırdı ve emekli olup dükkanı çocuklarına devretti.
tamirci çırak ise büyüdü ve kendi evladının kendisi gibi olmaması için onu sanayiye göndermedi.
işkolik ustanın çocukları ise çalıştıracak eleman yok diye söylenip duruyorlardı.