tekrar 21 yaşında olsaydınız ne yapardınız sorusu

yaşı yirmi birden yüksek herkese sorduğum sorudur. sözlükte de bu yaşı geçmiş yazarlar olduğu için merak ederek açtığım başlıktır. benim yirmi bir yaşımın üzerinden uzun seneler geçmedi fakat dönseydim o yaşıma hiçbir şeyi değiştirmek istemezdim.

yine aynı şeyleri yapardım. 21 güzeldi fakat 22 sancılıydı.

ben 21 yaşında olsaydım kesinlikle açıktan okurdum. sektör ne olursa olsun ticarete o yaşlardan başlamak deli gibi tecrübe ve çevre kazandırabilirdi. tabi ki bunları şu anki aklımla yazıyorum. değer vermeyene de değer vermezdim. dante gibi ortasına yaklaştığımız şu ömürde daha yeni bir şeylerin farkına varıyorum. tecrübe de tam olarak böyle bir şey olsa gerek.

herkes keşkelerini yazsında bu yaşını nasıl değerlendireceğini bilmeyen ben içlerinden seçeyim diye pusudayım

o yaşta yogaya başlardım. bedenen ve ruhen daha da dayanıklı olurdum.

yurtdışına çıkma şansım vardı.gitmedim eğer böyle bir imkanınız varsa hiç düşünmeyin. bu ülkede bir geleceğiniz yok çünkü.

daha az insan, daha az gürültü. ve o mühim insanlarla daha fazla zaman. sonrasında kaybedince çok arıyorsunuz.

kendime yurt dışında bir düzen kurar sadece yazları tatile gelirdim.

hiçbir şey kaçmıyormuş.
her şey kaçıyorken.

teslimiyet mühim şeymiş ancak bu söz bu yaşımda da ve muhtemelen ileriki yaşlarımda da söylemesinden çok daha zor bir kavram.

büyük sözü dinlemek faydalı şeymiş ancak büyük sözü ile karar almak bir ömür pişmanlık içinde yaşamaya sebep olabilirmiş. üstelik telafisi de hayli zor ya da imkansız pişmanlıklar bunlar.

cesur olmak gerekirmiş, tükenmeden, henüz yorulmadan risk alabilmek gerekirmiş. aldırmadan el aleme.
nasıl olsa daha çok vaktim var sanrısının iliklerinize kadar işlediği o yaşlarda, vaktin çok olduğunu ancak tam da o vakitlerin en kritik vakitlerden biri olduğunu görebilmek gerekirmiş.

bazen her şeyi görebilseniz dahi elinizden hiçbir şey gelmeyebilirmiş o yaşlarda,
buna da mukadderat denilirmiş. yine de pes etmemek, çaba ile, niyetin ile ilerlemek, dersini alıp bir üst sınıfa talip olmak gerekirmiş hangi yaşta olursak olalım.

diyemem ki şunu yapma, bunu yapma o yaşında.
tek diyeceğim,
yap. cesur ol.
cesaret, korkunun olduğu yerde anlam kazanır.
korktuğun şey, seni yukarı taşır.

korkuyla yanlışı birbirine karıştırma.
yanlış, hırs taşır.
hırsla değil, hevesle, azimle yola çık.
bu duygularla çıktığın yolda hissettiğin korku,
doğru yolun ipuçlarını taşır.

muhtemelen askerlik yoklaması gelirdi. askere giderdim. sonra 20 yıl ışık hızıyla geçerdi. tekrar bu günlere gelirdim.

tam 21 yaşında turistik bir bölgede garsonluk yapıyordum. tatile gelen alamancilardan biriyle evlenip yurtdışına gidebilirdim gitmedim. giden arkadaşlarıma güler "bu cennet vatan bırakılıp gidilir mi la" derdim. keşke gitseymişim.

21 yaş benim için bazı şeylere tekrar başlamak için geç bir yaş. bir yıl sonra üniversiteden mezun oldum ben. okuduğum bölümü bırakıp tıp fakültesine geçse miydim? ortanın altı gelir düzeyinde bir aileydik. muhtemelen geçemezdim. 16 yaşıma geri dönüp o yaşta başlamalıyım. o zaman da tıp okur muydum bilmiyorum. 23 yaşıma dön deseler kötü biri olarak devam etmeyi isterdim. kötü biri olunca civarınızdaki kötü insanları daha çabuk anlıyor, niyetlerini şıp diye seziyorsunuz. birisine "madik" attıktan sonra vicdan azabı çekmiyorsunuz. öyle biri olurdum sanıyorum.

daha 21 yasima gelmeme 3 yil-2.5 yil var. dolayisiyla ne yapacagimi henuz kestiremedim.

evi dinlemez futbola giderdim.

oturur ağlardım ne yapıcam. bir daha bir daha aynı şey yaşanır mı?

valla dürüst olayım yine aynı bokları yerdim.

daha 23 üm, daha pişman olmak için gencim.

daha çok gezer, daha çok arkadaş edinirdim. insanlarla daha çok iletişim kurardım.

kendimi bu kadar sıkışmış hissetmemek için çabalardım.

ha biraz daha akıllandıysam şayet, okulu bırakır tekrar hazırlanırdım. ama o iş yaş olduğu için girmiyorum.

yine 22 yaşına doğru ilerler, geriye dönmezdim.
dünya da dönüyor zaten ben ne dersem diyeyim

evlendiğim ve çalışma hayatına atıldığım yaş 21. o zamanlar ailemi üniversiteden mezun olur olmaz evlenmem konusunda nasıl ikna etmişim, onca maddi manevi sıkıntıyla nasıl mücadele etmişim, inanılmaz bir şey gerçekten. o zamanki aklımla o yaşa dönsem, yine aynı şeyleri yapardım, yaşadıklarımdan asla pişman değilim* ama, şimdiki aklımla o yaşa dönsem, muhtemelen o yaşta yaptıklarımın hiç birini yapamazdım, maalesef o zamanlardaki kadar cesur değilim artık. sanırım birkaç yıl önce majör depresyon geçirmiş olmamın da etkisiyle gittikçe korkak birine dönüşüyorum...

günlük tutardım, kendimi unutmamak için.