tombik

mahallenin yıldızı tombik,
yürüyüşü ağır, gönlü romantik.
koş dese kimse, der ki yarına
şimdilik uzanayım şu koltuğun yanına.

poğaça görünce parlar gözleri,
tatlılar çağırır dört bir yeri.
diyetle arası biraz mesafeli,
ama kahkahası pek neşeli.

merdiven görünce düşünür derin,
asansör varken neden çekeyim çileyi ben?
fakat dostlarına gelince sıra,
koşar yetişir, bakmaz kilometreye ya da sınıra.

tombik olmak ayıp değil asla,
yeter ki yaşa sevgiyle, neşeyle, tatla.
çünkü insanı güzel yapan şey,
kilosu değil, kalbindeki şenliktir hey