arkadaş kıskançlığı

zirvedir. düşmandan tehlikelidir.

insanız, düşkünüz, aciziz..." cümlesini çok severim. ailem dışında arkadaşlarımın da hep en iyi yerlerde olmasını isterim. düşünüyorum, kesin konuşmayı sevmem böyle şeylerde, olmuştur söyle itiraf et diyorum, tek bir an bile gelmiyor aklıma, arkadaşımı kıskandığım.

arkadaş dediğin şey, sırtını dayadığındır. o sağlam olursa bende sağlam olurum. arkadaşımın neyini kıskanayım? arkadaşım benim neyimi kıskansın? zaten arkadaşız ya, her şeyimizi bölüşüyoruz, her şeyimiz masada, bir sözüne âmâde.

hasetlik olmayınca, güzel göz olunca ortada, arkadaşını da kıskanmaz insan. mutlu olur her şeyinden.

sözlükte belki çok anlatıyorumdur ama ben, hayatımdaki her detayı, hayallerimi, hedeflerimi ve elde ettiğim kazanımları herkesle paylaşmamayı tercih ediyorum. çünkü insanlar her zaman göründükleri gibi olmayabiliyor. herkesin niyetini, düşüncesini ya da iç dünyasını bilmek mümkün değil.

bazen bazı planlarımı ve sevinçlerimi erken paylaştığımda üzerimde açıklayamadığım bir ağırlık hissediyorum. belki bu tamamen benim bakış açımdır ama haset, kıskançlık ve olumsuz düşüncelerin insanın enerjisini etkileyebildiğine inanıyorum. bu nedenle özel gördüğüm konuları, iyi niyetinden emin olduğum insanlarla paylaşmayı daha doğru buluyorum.

bu, insanlara güvensizlikten çok, kendi huzurumu ve enerjimi koruma çabası aslında. herkesin hayatında kendine ait kalması gereken bazı güzellikler, hedefler ve hayaller olduğunu düşünüyorum.

38 yıllık hayatımda şunu yaşamadığım bir tane arkadaşım oldu sadece. işin enteresanı bu arkadaşım da sosyo kültürel olarak benden çok farklı olan, hayat ve dünya görüşlerimizin hiç uyuşmadığı bir dostum.
çok uyumlu ve benzer olduğum tüm arkadaşlarımda yaşadım bunu.