türk futbolunun içler acısı haline üzülmek yerine eğlenmek

rakip takım taraftarları olarak kulüplerimizin avrupa kupalarından elenmesinden duyduğumuz sevinçlerde kendini gösterendir...

atıyorum galatasaray çeyrek finale çıkabilmiş olsaydı fena mı olurdu...
dün liverpool geçtiğimiz haftalarda da juventus deplasmanlarında izlediğimiz şey galatasaray'ın futbolu değildi...
türk futboluydu aslında izlediğimiz. galatasaray etiyle kanıyla türk futbolunun halini temsil etti...

yine elenelim ama en azından elenirken varlık koyarak, türk futbolunun da böyle bir sistemi, kalitesi, düzeni vb. var dedirterek elenelim... bu gs, fb, bjk meselesi de değil, bütçe meselesi de...
profesyonel yaklaşım ve ciddiyet ve ligimizin kalitesiz ve diğer liglerin çok geride olması meselesidir.

bugün galatasaray elendi diye seviniriz yarın fenerbahçe elendi diye...
günün sonunda körler sağırlar birbirini ağırlara dönüyoruz. bence bu çok üzücü.

futbol en özünde teknik olarak sadece bir oyun olduğu için, oyunlar da yine teknik olarak sadece eğlenmek için tasarlandığı için, çok doğal olan bir eğlenme halidir.

türk futbolunun hali gerçekten zaman zaman insanın enerjisini aşağı çekebiliyor ama burada kritik soru şu arkadaşım; biz bu futbolu neden takip ediyoruz..? eğer cevap keyif almak ise, o zaman kendimizi mutsuz eden bir şeye körü körüne bağlı kalmanın pek anlamı yok demektir.

açık konuşmak gerekirse, üzüleceksek neden izleyelim kardeşim..? dünyada spor sadece futboldan ibaret değil. basketbol var, tenis var, voleybol var… hatta bazen bir nba maçı izlemek ya da bir wimbledon karşılaşmasına denk gelmek insana çok daha fazla keyif verebiliyor. spor dediğin şey sonuçta bir eğlence aracı, psikoloji bozma platformu değil.

ben kendi adıma olayı biraz daha rahat yaşıyorum. mesela dün gece galatasaray maçının ilk yarısını açtım. baktım oyun iç açıcı değil… kapattım televizyonu, gittim uyudum. bu kadar basit. bana ne yani..? milyonlar kazanan futbolcuların stresini, hatasını, formsuzluğunu ben niye sırtlanıyorum? bu yükü taşımak zorunda değilim.

hem ben zaten fenerbahçe taraftarıyım. üzüleceksem de o kotayı kanaryama ayırırım.* her maça, her takıma duygusal yatırım yapmak insanı gereksiz yoruyor.

bir noktadan sonra şunu kabullenmek lazım sanırım; futbol bizim hayatımız değil, sadece bir parçası.. eğer seni aşağı çekiyorsa, bırakıp başka bir şeye yönelmek gayet mantıklı. spor keyif vermiyorsa, amacı dışına çıkmış demektir.

niye sevinmesin abicim adamlar ben bunu anlamıyorum.

tabii ki sevinecek, niye yas tutsun ya da sevinmiyorum numarası çeksin. profesyonel yaklaşım dediğini sahada kim gösteriyor da taraftar yapsın? fenerli seviniyor diye mi dün galatasaray rezil oldu ve sonraki rezillikleri fenerli sevinmesine mi bağlayacağız hep? ilk maçta liverpool taraftarlarının youtube canlı yayın kanallarının chatleri onlarla dalga geçen united'lı doluydu. liverpool galatasaray'a elense dalganın kralını geçecek ingiliz'in haddi hesabı yok. dünya'daki futbol "ah ülke takımı gol yedi" şeklinde seyredilmiyor profesyonel profesyonel.

mesele açık şekilde bütçedir. liverpool transfere yarım milyar euro harcadı bu sene. yarım milyar euro transfer bütçesini sen göztepe'ye ver bakalım mesele bütçe mi değil mi görelim. yarım milyar euro galatasaray toplam kadro değerinin 1.5 katı. bal gibi de bütçe meselesi bu.

dalga geçilir, gülünür, eğlenilir. takımı son şampiyonlar ligi grup maçını 2008'de oynamış taraftarın dalga geçmesi kimseyi bu kadar yaramamalı. iplememe seviyesinde olmak lazım bence. konuşulması gereken bu. niye örseleniyorsunuz? sjdjf.

ağır gelmesi gereken şey dünkü galatasaray oyunu olması lazım, fenerli sevinmesi değil. tarih galatasaray 4-0 yenildi yazacak diye çok şanslıyız. galatasaray ezikçe futbolla, acınası durumda, aciz ve karaktersiz bir futbolla anfield'dan silktir edildi diye yazmayacak ya tarih, çok şanslıyız yani. dalga bile geçemeyen onlarca fanatik rakip takım taraftarı var. bence o daha beter.

sanki önceden ingiltereydik.

#3928453

biz de aşağı yukarı bundan bahsediyoruz...
ilk tanımı okuyup öyle tanım girseniz daha sağlıklı olur.
oyun kalitesinin düşük olmasından ve bunu doğrudan galatasaray'ın bütçesiyle açıklamanin yanliş olacağından bahsederken sebeplerini de sunmuşuz.

ortada diger lig ekipleriyle kiyasladigimizda kendi ulkemizde profesyonellik ve ciddiyet eksikligi olduğunu ve bir futbol kulturunun olmadigini söyluyoruz...

bugün türkiye ligine avrupanin en iyi takimini getir koy, iki sene sonra sıradan bir takıma dönüşür o takım...

o bakımdan mesele bütçe ile açıklanamaz.
açıklamaya kalkarsak yanlış yaparız.

allah kimseyi ligde 1 maç eksiğiyle rakibinden 4 puan gerideyken şampiyonlar ligi'nde son 16'da rakibi 4 yiyor diye sevinecek duruma düşürmesin. 4 yemen için önce orada oynaman lazım. fenerbahçe'nin son şl maçını gören çocuk reşit oldu.

yanlış anlaşıldığını düşündüğüm başlık.

ilk tanım, yani ilk cümle yanıltmış sanırım herkesi. yenilince birbiriyle eğlenmek değil konu. yenil ama ezilmeden yenil konusu bu. dün gördüğümüz de tam olarak buydu.

bazı maçlar vardır, sahada bariz üstün olursunuz. tek kale oynarsınız ama şanssızlıktır, 1-2 gol yer ve veda edersiniz turnuvaya. rakip takımdan bile alkış alırsınız. bizim, avrupa'da kendi takımlarımızda görmek istediğimiz şey bu. işte bu oyunla yenilir gelirim, buna okeyim. fenerli yine gülüyorsa gülsün. biz de onlara gülüyoruz, sorun yok. avrupa'da oynayacağımız bu türden herhangi bir büyük maç öncesinde o ülkenin insanlarına, yorumcularına, eski futbolcularına maç hakkındaki düşünceleri sorulduğunda "galatasaray/beşiktaş/fenerbahçe o kadar iyi bir takım değil. türk ligi ilk 5'te değil. x takım favori" gibi laflar etmeleri, futbolsever olarak zorunuza gitmiyorsa , karşısına çıkacağınız takım sizden az da olsa çekinmiyorsa bir sorun vardır.

eğer hemen hemen her sene bir şekilde devler liginde yarışıyorsak bunun gereklerini yerine getirmemiz lazım. tabii ki maç kaybetmek hayatın sonu değil ama bir işi yapıyorsan hakkını vereceksin. doğrusu budur. diğer takımlar tarafından averaj takımı gibi görülmek, "bu maç cepte ya" diye düşünmelerine neden olmak, işimizi doğru yapmadığımızı gösterir. bunun nedenlerinin en başında eleştiriye kapalı olmak geliyor ki maalesef bu bizim insanımızın her konuda gösterdiği ortak tutum. bu kafalarla da daha çok yenilir geliriz. bugün siz bize gülersiniz, yarın biz size güleriz ama avrupa'dakiler hepimize gülmeye ve takım ayırmadan "türk futbolu" diye dalga geçmeye devam ederler.

türk futbolu altyapıyı dostlar alışverişte görsün diye kurdukça, on milyonlarca euroluk oyuncular alıp adam akıllı antrenör, kondisyoner çalıştırmadıkça, futbolcuların gönlü olsun diye ödün verdikçe, scout ekibi yerine tembellikten menajer çakması topçulara yöneldikçe, ali koç ve onun paralı kalemleri, trolleri gibi türk futboluna kutuplaşma, düşmanlık iklimi yayan tipler oldukça, tepeden inme tff, mhk yöneticileri oldukça gelişmez.
onun dışında birbirimizle dalga geçeriz, bu zaten futbolun keyfi, cilvesi. dün liverpool'a elendik, arkadaşlarımın çoğu fenerli arayıp, mesaj atıp baya dalga geçtiler ben de güldüm hatta hepsine, elenmemize üzülmeme rağmen. kazanmak, kaybetmek hayatın doğasında olduğu gibi futbolun doğasında da var. kaybetmeyi utanılacak bir şey zannederek haysiyetini kaybedip karşısındakine iftira atanlar, hakaret ve küfürler edenler kaybetmeyi özümseyemediği için kazanmanın doyumuna da asla ulaşamazlar. asla gelişemezler, eksiklerini ve hatalarını göremezler. cahiller gibi hep dış etmenleri, başkalarını suçlarlar. dün galatasaray, galatasaray gibi oynamadı ve elenmeyi hak etti. ama bazı şeref yoksunları kolu kırılan osimhen, parmağı kopan lang varken "gs yatıyor" dedi işte bu ne dalga geçmek, ne de şerefli bir hareket düpedüz iftiradır. galatasaray taraftarı olarak sevmediğim nokta da budur. galatasaray'ın başarısızlığı karşısında şakalar yapıp, dalgasını geçip takılanlar değil. düşmanım değil benim ne fenerbahçe taraftarı, ne beşiktaş taraftarı, ama haysiyetin sınırlarını bilmek gerek. küçülmemek gerek.