türkiye'de hobi edinmenin bile imkansız olması

madem evdeyiz insan bir hobi edineyim, resim çizeyim yada kitap okuyayım dese her şey o kadar uçuk fiyatlı ki insanın hevesi kırılıyor. sulu boya yapayım diyorum youtubedan videolara baktığım zaman herkesin alın dediği sulu boya paleti 100 liradan aşağı değil. nefes alsak suç, hobi edinsek imkansız, isyan edince de vatan haini oluyoruz.

ben hala imkansız olduğunu düşünmüyorum ama zor. oldukça zor hemde.
ayrıca birçok kişinin başka dertlerden muhtemelen hobi edinmek aklına bile gelmiyordur.

imkanı var ama zenginsen fakirlere bi b.k yok ki türkiye de zengin değilsen fakirsin ortası yok. (bkz: fakirdik sevişemedik)

bir öğrenci olarak okuduğum romanlar bile benim için su an lüks kategorisine giriyor dostlar. ihtiyaçlarımı karşılayıp, bir de kendime okuyacak kitap alabilirsem ne mutlu bana. hobi edinmek günümüz şartlarında pek de mümkün değil. ayrıca insanlar daha gecimlerini sağlayamazken hobi edinmeyi düşünuyorlar mıdır? sanmam.

arkadaşlar son bir aydır normalde asla istemediğim bir şeye karar verdim. ilk fırsatta temelli olarak gidiyorum bu ülkeden. nereye mi? ingiltere'ye. adamlar kendi çürük elmalarını zamanında amerika'ya postalamış. daha kral hareket yapan bir ülke bilmiyorum. o sebepten ilk fırsatta gidiyorum. oraya gidince bir facebook hesabı açıp türkiye çok güzel, allah devletimize zeval vermesin, başkanımız var olsun diyeceğim. niye mi? çünkü o saatten sonra umurumda olmayacak burada ne olduğu. yazın buraya gelip tatilimi ingilterede garsona verdiğim bahşişle yapacam ve ülke beni çok sevecek. bana ceza yazmayacak herkesi eve kitlediğinde. sana serbest diyecek. ağanın boğu üstüne boğ olur mu lo diyecek. bende canım estağfurullah ya diyeceğim. sonra ingiltereye dönüp türkiyenin gelişmeye ne kadar uzak olduğunu yazacağım twitter hesabımdan ve sırf ingilteredeyim diye beni bi bok sanan tanıdıklarım beni müthiş bir şekilde destekleyecekler. rica ederim efendim.

sanırım bu ülke sadece nefes alın ve çalışın mantığı üzerine kurulu. kime baksam kimle konuşsam geçim derdinde kimsenin değil bir hobi malzemelerine bakması hobi edinme gibi bir hayal kuracak zamanı yok. herkes yiyeceği ekmeği düşünüyor. hal böyle olunca hobi malzemelerinin fiyatının uçması pek kimseyi ilgilendirmiyor. onlar sadece halk ekmekten ekmek alma derdinde.

(bkz: türkiye'de yaşamanın bile imkansız olması)

hobiyi geçtim yediğim tavuktan kısıyorum şu an. kuyruk döneminden daha beter haldeyiz. ahmak insanlara şunu anlatamazsınız mevcut imkanlar ve elde olan imkanlar.

he taş devriyle kıyaslarsanız allaha şükür çatımız, ateşimiz var. ancak bunlar bir doyum noktası teşkil etmiyor. açlıktan ölmek diye bir kıstas yok, eldekilerin çevre standardına uyup uymaması var.

bunun dışında sigara içmez biraz dışarı harcaması yaratırsanız, hobi edinirsiniz. ucuza hatta bedavaya yapılabilecek onlarca da hobi var. ama mevzu ucuz olanı değil istediğini yapabilmek.

sebebi büyük oranla ekonomiktir ve yüksek fırsat maliyetinden kaynaklanır. herhangi bir müzik, spor, sanat dalında kendince bir şeyler yaratmak isteyen ortalama bir türk vatandaşı için bunun fırsat maliyeti yoksulluk ya da açlık olacaktır. türkiye istatistik kurumu bu söylediklerimi teyit etmektedir (ki durum tüik'in açıkladığından daha da vahimdir).

* türkiye'de ~10 milyon kişi asgari ücretle çalışmaktadır. bu kişiler açlık sınırının (~3,500 tl) altında yaşamaktadır. bu kişiler aileleriyle birlikte ülkenin önemli kesimini oluşturuyor. ölmemek için yaşayan bir insan hobi edinemez buradan
ayrıca (bkz: maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi)

* yoksulluk sınırı ise ~12,000 tl'ye gelmiştir. insanca yaşamak için gerekli olan bu seviyede bir maaşa kaç kişi ulaşabiliyor'un cevabını size bırakıyorum. yoksuluz...

sebebinin büyük oranla ekonomik olduğunu belirtmiştik. yani ekonomi harici sebepler de mevcut. özellike aile, hobi edinme konusunda en büyük yönlendirici faktör. arkadaş çevreniz ne kadar sosyal ve aktif olursa olsun içinde büyüdüğünüz ve kavrulduğunuz aileniz (özellikle fedakarlık gerektiren kararlarınızda) sizi çok ciddi seviyede etkiler. "amaan boşver, x aktivitesini yaparsan ne olur?" gibi söylemler yaygındır. düşünsenize başı göğe ermek diye bir deyimimiz var. bunu yapıyorsun da ne olacak aliminyum ... modundaki yaklaşımlar tüm motivasyonunuzu ve biriktirdiğiniz enerjinizi silip süpürecektir.

bu ekonomik ve sosyal sebepler kendini siyasetle göstermektedir. bir ülkedeki iktidara ve kurumlara bakarak hobi edinmenin zorluğunu anlayabilirsiniz. bir ülkede adam kayırmacılık ve yolsuzluk gibi ilkel hayvan davranışları ne kadar çoksa, hobi edinmek o kadar zordur. çünkü millet, milletin adamı'nı seçer, yani kendisi gibi olanı. millet yolsuz ve ahlaksız ise, seçtiği de öyledir. ahlaksızlar ise hobi edinmek gibi yaratıcı faaliyetlerle uğraşmazlar. onlar var olanı yıkarlar ve çalarlar.

o kadar da imkansız olmayandır. millet olarak bir sorunumuz var. bir işe başlarken hep en iyisi en kalitesi olsun mantığındayız. bu çok yanlış bir bakış açısı. eğer sulu boya yapmak istiyorsan al 20 liralık bir sulu boya, önce bir dene bak bakalım sen sulu boya yapmayı seviyor musun? buna ilgin var mı? daha sonra hobinde ilerlemek istersen para biriktirip bir şekilde daha iyisi alınır. bahanelere sığınmayın. hobi yaparken keyif aldığınız şeydir. buna görev mantığı yüklemeyin.

türkiye'de ot gibi yaşamak bile zor artık. hobim olmasın; can güvenliğim olsun, karnımı doyurayım ona da razıyım der hâldeyiz. temel ihtiyaçlarımızı karşılayamadan nasıl hobi edinebiliriz ki?

işte bunları konuşalım, hobimiz yok, hayalimiz yok artık ülkemizin kumsallarına yabancıyız. mesela ben bir garajım olup bir araba ile meşgul olmak netten izlediklerim ile araç toplamak istiyorum ihtimal var mı yok.

ne paramız var ne de hevesimiz
sırada gençliğimiz vardı onu da bizden çaldılar

geçenlerde fotoğraf makinesi fiyatlarına bakarken aklıma bu cümle geldi; türkiye şartlarında hobi edinmek çok zor

hobi edinmek için bile zaman satın almak zorunda kalındığının altını çizmek isterim..

edit: yani en bedava olanlarının bile.