türklerin uzun süreli protestolarda başarısız olma sebepleri

sanırım, ideolojik farkındalığımıza rağmen, türkiyede her kesimin aşamadığı sorunlardan biri, memnuniyetsizliğini dile getirme sürelerinin yeterli olmayışı. yapılan protestolar amacına ulaşmadan yarıda kalıyor.

sebebi, hak aramayı bilmiyor oluşumuz mu, yoksa kolluk güçlerini ve hukuk silahını elinde tutan hükümetlerin yaptığı doğru algı hamleleri mi.

her ne olursa olsun, millet olarak uzun süreli ve sonuca ulaşan protestolarımızla ilgili daha çok fırın ekmek yemeliyiz gibi görünüyor.

ula gardaş hangi olayı protesdo edesin!

neyi protesto edeceğini şaşırdığındandır,

şu ülkede 1 haftada olan olayların avrupa da 1 sene olduğunu düşünün onlar da neyi protesto edeceğini şaşırır.

zaten çok fırın ekmek yediğimiz için başarısız olunuyor, adam akıllı et yeseler böyle mi olur? soğan ekmekle bu kadar işte, max birkaç saat bağır, pencereden çıkıp tencereye vur ışıkları kapat aç bitti.

bütün suçu chpye atma ve ümit kırma konusunda senelerdir ucuz manipülasyona uğradığı için. yıllarca size umutsuzluk pompalandı. diyoruz hadi boykot, altına on tane ne işe yariycak mesajı. hiçbir işe yaramasa bile halkın birlikte hareket etme ve dayanışma motivasyonunu geliştirir. bu bile başlı başına bir ümit ve seratonin kaynağıdır. boykot iyi gelir. boykot detokstur.

açlık grevinde hayatını kaybedenlerin ideolojilerine bakın. bir de grev kırıcıların...
farkı anlamaya yeter ..

devletin kutsallığı, otoriteye karsı çıkmaktan düşman olarak etiketlenmek. disiplin var ama uzun vadede devamı yok çünkü fakiriz. günlük gelir kaybı yanında da işten atılma korkusu yaşanıyor. bana bişey olsa eve ,eşe ,cocuğa kim bakar ,bir daha iş , ev bulamazsam endişesi yaşanıyor. evet ev sahibinden bile korkuluyor.
çünkü aynı konuda yanyana durduğun insanlar bir zaman sonra sen bizden değilsin mesafesine çekiliyor. aynı tarafta olmazsan aynı konuda yanyana bir şeyi protesto edemiyorsun. sonrası bir şey değişmez noktası . ve en kötüsü protestonuzun içine s*çan , sabote eden bazı provakasyoncu gruplar ki sonuçlarını izledik gördük.

türkiyedeki sol partilerin hepsinin tepesinde ajan oturuyor bunlardan hangisine güvenip peşine takılabilirsinki?

ayrıca bazı salaklar türkiyede protesto kültürü yok diye şeyler saçmalıyor. protesto kültür için yapılmaz salak. protesto bişeylere karşı çıkmak için yapılır. her haftasonu toplanıp çığlık atmak kültür değil, bunun adı ayindir.
bizim ülkede sol adını taşıyan garip tarikatler ayin yapıyolar, bu ayinleri protesto diye adlandırıyorlar.
bu tuhaf tarikatlerin ayinine normal biri niye katılsın ki?

insanların karşısında 1500 yıllık karanlık geçmişi, entrikaları, komplaları, acımasızlığıyla bizans imparatorluğu var. benim 60 gramlık tek kurşunluk bir canım. tek başıma nasıl başarılı olabilirim.
30 yıl önce susurluk iğrençliği ortaya dökülünce insanlar, en apolitik olanlar bile protestoya katıldı. her akşam saat 9'da ülkeyi tencere ve tavayla çalınan bateri sesleri doldurdu. sonra bizans devleti bu protestoyu ustaca erbakan hükumetine karşı "anti şeriat" gösterilerine çevirdi: önce aczmendi denen bir tarikat mensubunu tv'lere çıkardılar. fadime'ye nasıl dürttüğünü yazdı gazeteler. sonra balkonlar kahrolsun şeriat diye inlemeye başladı. biznaslılar da rahat bir nefes aldı. bir yıl sonra da burjuvazinin tekerine çomak sokan erbakan'ı alaşağı ettiler.
gezi olaylarını anımsayın: bir yandan uluyan solcuları, bir yandan pkk'lılları musallat etti bizans. birlik parçalandı. yoğurtçu parkına hapsedildi.
bizans devletini küçümsemeyin.

isyan ve örgütlenme kültürü yok genlerimizde. ta ki bıçak kemiğe değende (buna hazırlanmış örgütlü ve planlı güçler yerine) o an ve koşullarda oluşan zoraki bir birliktelikle ve anlık bir saldırı ile hedefe varma alışkanlığımız var sanki. başarılamaması da, başarılsa korunması da bu nedenle zor oluyor. göçebe dnamızdan kaynaklandığını düşünüyorum.