ünlü cenazesine selfie için gidenler

uzun bir süredir devam eden rezilliktir.
sanırım ilk önce tarık akan'ın cenazesinde türedi bu güruh ve artarak devam etti.
en son büyük alim rahmetli ilber ortaylı'nın cenazesinde de düştü önümüze. celal şengör ile selfie çeken tipleri de gördük.
bunlar hakkında 10 paragraf çözümleme de üretilir ama değmez.
bu kadar ünlü birinin cenazesine de "ünlü birileri gelir" diyerek gitmek dangozluğun üstten ikinci aşaması ise onlarla selfie çekmek için gitmek birinci seviyesidir.
insanlar sevdiği, saydığı biri için son görevini yerine getirmek derdinde, bunlar sosyal medyaya resim koyup kendilerince "bak gördün mü" dedirtme telaşındalar.
bu şekilde dünya onların ekseninde nasıl da dönüyor gösterecekler ya...
adamın verdiği eser kadar kitap okumamış versiyonun cahil sürümünden fazlasını beklemek de gene bizim ayıbımız olsun.
10 paragrafa giderken burada keselim, değmez...
bu acayip vesile ile büyük tarihçi, alim ve entelektüel ilber hocaya rahmet dileyelim...

refleks.

yaşamla bağ kurmanın diğer yollarını unuttuk. el telefona giderken düşünmüyoruz. son derece refleksif bir davranış hâline geldi.

tiyatroda bile görüyoruz bunu. "telefonunuzu kapatın" anonsu olmasına rağmen illa oyun esnasında telefon çıkarıp çekim yapan oluyor. çünkü günümüz insanına gözle deneyimlemek yetmiyor. göz ile nesne arasına dijital bir varlık girmediğinde yaşadığımız deneyimi deneyimden saymıyoruz.

ben de cenazedeydim ve cenazede olduğumu göstermek istiyorum duygusundan sıyrılamayacak bu gösteriş meraklısı tipler.

hayatina ne gibi pozitif bir etki katacagini merak ediyorum, cenazedesin be mubarek yapacagin 2-3 dua.

ciddi şekilde tedavi görmesini düşündüğüm hastalıklı insan grubu.

bi gün o ünlülerden biri hislerimize tercüman olup o telefonu sahibine monte edecek, ben inanıyorum.

sosyal medya ve görünür olma devrinin getirdiği ahlaksızlıklardan birini gerçekleştirenlerdir. kanıksanmış olması üzücü. artık kimse merhumun veya merhumenin şahsına karşı saygı duruşu sergileme ihtiyacı duymuyor. günlük meseleler, konuşmalar, gülüşmeler arasında gidiyor cenaze.. umarım ruhlar dünyada kalıp bu rezilliklerimizi izlemiyorlardır.

saygıdan, kederden ve en önemlisi "insan olmanın ağırlığından" nasibini almamış, varlığını sadece başkalarının beğeni butonuna basma hızına endekslemiş dijital parazitlerin şovudur.

(bkz: teşhircilik)

(bkz: sosyolojik çöküş)