1.
akran zorbalığı
bu zorbalama hadisesi her yaşta uygulanabildiği için öyle yaşla başla da alakası olmadığını bir yerden sonra anlamak zorunda kalıyorsun.
küfür denen enstrümanın varlığından bile haberim olmadığı ve yaşıtlarıma göre tıfıl olduğum zamanlarda uğradığım bu hadiseye karşı baktım ki kaçmakla kurtulamıyorum bir gün üç çocuğa birden saldırıya geçtim.
burada üç çocuğu birden paraladım diye anlatmayı isterdim ama çok fena sopa yemiştim. arada canlarını yaktım mı bilmiyorum ama bire üç daldıkları için diğer çocuklar arasında itibarları kalmamıştı.
ayrıca baktılar ki dayak yese de kalkıp saldıran tıfıl bir manyak var hiç bulaşmadılar.
o zamanlar öyleydi, delikanlılık denen bir şey vardı. artık yok.
yıllar sonra...
bir almanyalı gurup ile ankara'da yapılacak bir iş için bir araya geldik. henüz ikinci görüşmede uzun soluklu bir işin en son adımını sormaya ve bizim gurubu aşağılamaya kalkma cüretini gösteren oduncu gömlek üzeri yeşil kadife ceketli dingile cevap vermeden önce dedim ki: bu herif bende, kimse karışmayacak.
sonra döndüm ekipte almanyalı dili bilen arkadaşlara rağmen tuttuğumuz tercümana: mimiklerime kadar beni tercüme et, dedim.
almanyalıların teknik olarak iyi olduğundan giriş yapınca dingil gevşedi ama karşımızdaki ekibin de bundan nasiplenmesi temennilerimi -biraz da sert- söyleyince kafasına luger dayanmış gibi oldu.
hele ki sadece işin teknik kısımları olmadığını ciddi bir mantık yanlışlığını da alnının ortasına çakınca orası burası oynayan almanyalı gitti yerine süt dökmüş ela gözlü tonton bir ihtiyar belirdi.
sonra akşam kutlama yemeğinde, başka entrilerde ufak ufak bahsettiğim için belki okumuş olanlar vardır 1940'lara kadar uzanan bir kaç oltaya bunlar düşünce neyin ne olduğu benim için netleşmişti.
özet isteyen varsa da özet şudur, zorbalara meydan vermeyeceksin.
minik bir gedik hissettikleri anda tepenize çıkmaya kalkarlar.
topyekun atağa kalkacaksın azdan az çoktan çok gider.
edit: ekleme.
edit notu: başkaları gibi yazdığımızı silmiyoruz delikanlı gibi tutuyoruz orada.
küfür denen enstrümanın varlığından bile haberim olmadığı ve yaşıtlarıma göre tıfıl olduğum zamanlarda uğradığım bu hadiseye karşı baktım ki kaçmakla kurtulamıyorum bir gün üç çocuğa birden saldırıya geçtim.
burada üç çocuğu birden paraladım diye anlatmayı isterdim ama çok fena sopa yemiştim. arada canlarını yaktım mı bilmiyorum ama bire üç daldıkları için diğer çocuklar arasında itibarları kalmamıştı.
ayrıca baktılar ki dayak yese de kalkıp saldıran tıfıl bir manyak var hiç bulaşmadılar.
o zamanlar öyleydi, delikanlılık denen bir şey vardı. artık yok.
yıllar sonra...
bir almanyalı gurup ile ankara'da yapılacak bir iş için bir araya geldik. henüz ikinci görüşmede uzun soluklu bir işin en son adımını sormaya ve bizim gurubu aşağılamaya kalkma cüretini gösteren oduncu gömlek üzeri yeşil kadife ceketli dingile cevap vermeden önce dedim ki: bu herif bende, kimse karışmayacak.
sonra döndüm ekipte almanyalı dili bilen arkadaşlara rağmen tuttuğumuz tercümana: mimiklerime kadar beni tercüme et, dedim.
almanyalıların teknik olarak iyi olduğundan giriş yapınca dingil gevşedi ama karşımızdaki ekibin de bundan nasiplenmesi temennilerimi -biraz da sert- söyleyince kafasına luger dayanmış gibi oldu.
hele ki sadece işin teknik kısımları olmadığını ciddi bir mantık yanlışlığını da alnının ortasına çakınca orası burası oynayan almanyalı gitti yerine süt dökmüş ela gözlü tonton bir ihtiyar belirdi.
sonra akşam kutlama yemeğinde, başka entrilerde ufak ufak bahsettiğim için belki okumuş olanlar vardır 1940'lara kadar uzanan bir kaç oltaya bunlar düşünce neyin ne olduğu benim için netleşmişti.
özet isteyen varsa da özet şudur, zorbalara meydan vermeyeceksin.
minik bir gedik hissettikleri anda tepenize çıkmaya kalkarlar.
topyekun atağa kalkacaksın azdan az çoktan çok gider.
edit: ekleme.
edit notu: başkaları gibi yazdığımızı silmiyoruz delikanlı gibi tutuyoruz orada.
devamını gör...

