uzun süre susup konuştuğunda hayat dersi veren baba

ramiz dayıyı çok izleyen babadır.. her şeyi anlarım da 'şu pideyi versene' demek için 'ah pideler.. bulamayan, uzatamayan var, çok büyük nimet bu oğlum, hakkını bil ki hayat daha fazlasıni versin' cümlesini kurup adamın aklını alır, hayatı sorgulatırlar..

yiyeceğimiz iki pide... ne gerek var bu dramaya, değişik kafalar. al şu pideyi de sus be adam.

hayat dersini yorgun yıllar ve o devasa büyüklükteki tecrübeden, yaşanmışlıklarından gelir. her zaman dinlemeliyiz.

evladına nasihat vermek bir şeyler aktarmak isteyen babadır.

tabi evladı ile arasındaki çağ farkı yüzünden boş yapar.

sustukları süre zarfında içlerinden "ulan ben buna ne desem apışıp kalır acaba" diye düşündüklerine eminim ama ispatlayamam.

bu hayat dersi verme arzusunun temel motivasyonu "ben senden çok gördüm, ben senden çok yaşadım ve dolayısıyla senden iyi biliyorum"u ispatlamak. deneyimin her hâli olumlu ve sonuç açısından elverişli bir ders çıkartmaya müsait midir, elbette değildir. yani nasihat veren kişinin deneyimi ile sizin deneyiminiz elbette bambaşka olacaktır, keza çıkardığınız sonuçlar da. hülasa çok keskin olmayan konular harici yalnızca bir dinleyici olarak kalabilirsiniz, o da yaşamış sonuçta o kadar, gönlü olsun.

babamın bunu neden yapmadığını sorguluyorum şu an.