varislerine varis çoraplarını bırakmak

1988 senesi, istanbul'dan giresun'a gidecek çamoluk seyahat otobüsü tıklım tıkış balık istifi doluydu. çamoluk fasfakir ve çarşısında yiyecek ıvır zıvır hariç hiçbirşey bulunmayan yokun yoku bir ilçeydi. insanlar istanbul dan oraya gerekli ne varsa yanlarında götürmek isterlerdi, ondan sebep orta koridor full çakılı oturacak yerler zaten dolu olurdu.

yanında 6 yaşında torunuyla köye gidecek saniye teyze yer olmadığı için torununu kucağında götürmek zorunda kalmıştı. 1000 km yolu torun kucakta gidince bacakları varis oldu zavallının.

hayatı boyunca kıt kanaat neyi varsa eşine çocuklarına torunlarına adamıştı. vasiyet edecek başka şeyi olmayan saniye teyzeden geriye kalan tek şey bu seyahatin ona mecburi kıldığı varis çorapları olmuştu.

işte o torun mirasını alırken önce yüzünü ekşitti, sonra anlattılar ağladı. neyin ne kadar kıymeti olduğunun hikayesini bilenler olmasa bu da anlaşılmazdı.