yabancı bir roman kahramanının soluk bir kopyası olmak

dostoyevski'nin dünya edebiyatına sunduğu raskolnikov'un yaşadığını okuduğumuz tuhaf ama çokça rastlanan durumdur.

raskolnikov kendince bir kumar oynar. rehinci kadını ve kadının kız kardeşini öldürdüğünü ve razumihin'i aklına hiç getirmediğinde artık yabancı bir roman kahramanının soluk bir kopyası olmuştur artık. olmuş demeyelim, böyle bir kahramana dönüşmüştür.

yabancı roman kahramanı deyince elbette hikaye farklı bir boyuta açılıyor. raskolnikov için yabancı olan benim için tanıdık, benim için yabancı olan ise raskolnikov ile aynı milletten olabilir doğal olarak ama yaşayacağımız şey aynı olmasa da benzer olacaktır.

kurgunun içinde yaşamak çok eğlenceli bir şey ama aynı zamanda sizi dünyanın gerçekliğinden koparıp kendi zihninde yaşamaya mahkum bir insana çevirebilir. kurgunun boyunduruğu altına girdiğiniz anda ise tam raskolnikov'un yaşadığına benzer bir hale gelirsiniz. bence gün içinde defalarca yaşıyorum bunu.

raskolnikov neler hissetti tam olarak bilemem, bence dostoyevski de o kadar emin değildi bundan. ama ben haftada dört kez gittiğim yüz on kilometrelik yolu kat ederken yanından geçtiğim dev rüzgar güllerinin yel değirmeni olduğunu iddia edip kendine hayrı olmayan arabamı onların üzerine sürmemek için kendimi zor tutuyorum.

herkese phony demekten çekinmiyorum ama henüz kırmızı bir av şapkası edinmedim. kütüphanemi, kendimi içine kilitleyip yakma fikri henüz gelmedi aklıma ama bunu yapmayacağım anlamına gelmez bu gecikme. bazen kendimi bir şükran yiğit kitabında gelecekle geçmişi bir araya getirmeye çalışırken bazen de bir yaşar kemal kitabında çukurova sıcağında çatacak bir zalim bulmaya uğraşırken buluyorum.

eğer yabancı bir roman kahramanının soluk bir kopyası olduysanız hayat çok zor.