yansımanın içindeki sessizlik

suya yansıyan bu silüetin vuruculuğu, sanki kendini suda ölümsüzleştirme çabasıydı.
her bir pencerenin ardında başka bir hayat, başka bir suskunluk…
ve o suskunluğun, suya düşen yansımalarında haykıran bir sesi vardı.

yoksa bu, henüz gerçekleşmemiş bir sesin eşliğinde beklemek miydi?
işini bitirmiş bir piyano tamircisinin, parmaklarını tuşlardan birine dokundurmadan önceki o dikkati ve tedirginliği gibi…

biliyorum.
hem de iliklerime kadar hissediyorum.
o ses gelecek.
belki bu pencerelerden birinin ardından, belki suyun sessizliğini yararak…
ve geldiğinde beni esir alacak.

ama bundan korkmuyorum. beni esir almaktan çok kendime geri çağırıcağını ve hayatımı değiştireceğini biliyorum.

bu ağır, dingin, suskun görüntünün içinden bir şey kopacak ve bütün sessizliği dağıtacak.

sonra hayat, uzun zamandır beklediği o sese kavuşacak.
ve ben, iliklerime kadar hissederek, hayatımın bir şölene dönüşmesini izleyeceğim…