yas tutarken yanlışlıkla mutlu olmak

mutlu olduğun için utanmaktır.

bunu yas döneminde çok yaşadım. beyin ani duygu değişimleri yaşıyor ve yaşadığı ağır duygu kadar o duygunun tersini de yaşatıyor.

yas tutmak bana hep saçma gelmiştir.
tutunca sankii herşey düzelecekmiş gibi. sanki hiç yaşanmamış olacakmış gibi.*
neyse konumuza dönelim. demekki sen yas tutmuyor muşsun sevgili yazar. yas tutsan mutlu olamazsın. bir şeyi de içten ve yürekten yapın ulen.

hayatın gerçeklerinden biri. bence bir çeşit savunma mekanizmamız gülmek. bizi canlı tutan, devam etmemizi sağlamaya çalışan bir sistemimiz var. hayatımda katıldığım ilk cenaze anneannemin cenazesiydi. daha önce yakınını kaybetmiş birini hiç görmemiştim. haberi aldığımızda annem yol boyu ağlamıştı hatta kendinde değildi. ölümün ne olduğunu yavaş yavaş anladığım fakat tam olarak anlamlandıramadığım bir yaştaydım. o ilk tepkiden yola çıkarak ve daha sonra cenaze evinde şahit olduklarıma dayanarak bunun hiç geçmeyecek bir şey olduğunu düşündüm. anneannemle pek vakit geçirmemiş, sağlıklı zamanlarına tanık olmamıştım. duygusal bir bağımız yoktu ve kuzenlerim ağlarken kendimi ağlamaya zorlamıştım, yas tutmak zorunda hissetmiştim. dediğim gibi, bunun hiç bitmeyeceğini, bir daha oradaki kimsenin gülmeyeceğini düşünmüştüm. çocukluk işte, ruhum sıkılmıştı. gülmek, ayda yılda bir denk geldiğim kuzenlerimle oyun oynamak istiyordum. ama onun yerine ağlama numarası yapmıştım. aradan 3 gün geçti. ortalık biraz sakinleşti. kısacık bir an annem ve kardeşleri güldüler. sanki onların gülmesi geri kalan herkes için bir onay anlamı taşır gibiydi. ertesi gün çocuklar oyun oynamaya, evdeki herkes yavaş yavaş günlük telaşlarına dönmeye, ağlamaların azaldığı uzun sohbetlere başladılar.

yas süreci elbette bahsettiğim bu 3 günden ibaret değil. belki bir sonu bile yoktur. ama peyderpey azalır. ağlamalarla gülmeler birbirine karışır, bir denge bulur hayat. yeni dertler, yeni telaşlar ve belki yeni yaslar buluruz. hep üzülürüz o konu için ama daha sakin, daha aklı başında üzülürüz. kabullenmiş ve devam eden biri olarak üzülürüz. gülmek, devam etmektir. utanç değildir. yaşamaya ihtiyacımız var sadece.