yavru kedi sahiplenmek

bir anda aklıma gelen ve de mutlaka düşüncelerimi paylaşmalıyım, dediğim kritik bir konudur.

doğar doğmaz acımasızca annesinden koparılan bir yavruysa sahiplenebilirsiniz. zaten bakanı olmayacaktır ve ilgisizlik, açlık, susuzluk vs. ortam koşulları onu öldürecektir. bu nedenle sahiplenilmesi en uygun davranış olur.

lakin annesi/babası yanında olan yavruları sahiplenirseniz hem kendinize hem o yavruya zarar verirsiniz. bu kez kediyi anne hasreti, anne sütü eksikliği vs. gibi sebepler öldürecektir. ölmezse bile mutlaka psikolojik olarak etkilenir. "hayvanın psiokojisi mi olur canım?" demeyin lütfen. korkmayı, özlemeyi hatta sevmeyi insanlardan daha iyi anlıyorlar.

annesi yoksa ve iyi koşullarda bakılacaksa iyidir ama zordur. gece gündüz saatli olarak beslenmesi gerekir, ıslak pamukla karnı silinerek çişinin yaptırılması gerekir. insan yavrusuna bakmaktan farkı yoktur hatta daha zordur.

bir şekilde bir hayvanı sahiplenin de yavru olması şart değil.

birlikte uyurken ezmemeye dikkat edin.

hayallerim listesinin en tepelerinden bir madde. ne yazık ki ayrı eve çıkamadığımdan haftada bir ev halkı ile polemiğe girmekten daha ileriye gidemedim :(

arabanın motorunda bulmuşlardı, daha 1 aylık bile diildi. veteriner fazla yaşamaz bu dedi. gene de aldım eve getirdim. daha kendi bacağına sıçıyordu. mamayı havanda dövüp verdim, şırıngayla besledim. 2 hafta sonra 1. senemiz doluyor birlikte. şu dünyada yavru bir kediden daha sevimli çok az şey vardır.

hep istediğim ama ailemin beni dinlemediği konu.sahiplensek benden çok severler ya neyse.

kendinize güveniniz yoksa sahiplenmeyin.

anneannemin sırf beni mutlu etmek için kendi evine bir kedi sahiplenip "bu senin" demesi ile başlayan şirin bir yolculuktu. 15-20 günlükken bize geldi, 3 aylıkken maalesef organlarının iflas etmesi sebebiyle öldü. 4 yıl olacak ve ben hâlâ alışamamışken 2020 yazında bir de anneannemi kaybettim. bir daha bir kediye bu kadar anlam yükleyip, bağlanamayacağım için yapmaktan vazgeçtiğim bir eylem.

bazen de yavru kedinin sahibini sahiplendiği durumdur. bir avuçken bir kucak olmuştur. *

yavru kedi sahiplenmek fazlasıyla sorumluluk gerektiren bir durumdur. bakabileceğinize inanıyorsanız mutlaka sahiplenin. onun büyüme sürecine şahit olmak kadar güzel birşey yok. yavruyu siz büyüttüğünüz için de annelik duygusuna kapılmamak elde değil. bir de kedilerde diğer hayvanlar gibi terapi gibidir arkadaşlar. yarım saatinizi bile onunla oynamaya ayırsanız sizi rahatlatmaya mutlu etmeye yetecektir bu süre.
ben bu zamana kadar toplamda 7 kedi sahiplendim. 4ü büyüktü , iki tanesi yavruydu ama ölümcül hastalıklarından dolayı büyümelerini göremeden ne yazıkki kaybettim. içlerinden sadece leydisu'nun büyüme sürecine birebir şahit oldum. hepsi çocuğum gibidir ama leydisu'nun yeri bambaşkadır. bu başlık bana minik hallerini hatırlattı. şimdi gidip biraz mıncırıcam onu.

hastalıktan ölen yavru kedilerime çok fena vicdan yaptım artık ömür boyu bu işe kalkışmam dediğim olaydır.

saçmalıktır. kedilerin sokakta büyütülerek sokak hayatına adapte olması sağlanılır. hatta ve hatta kaybolan kediyi öldü sanıyorken yan sokaklarda takıldığını görebiliyorsunuz yıllar sonra. bir hayvanı hayata hazırlamak budur.

eğer bakacaksanız mantıklıdır lakin büyüyünce sokağa salarım diyorsanız hiç bu işe girmeyin.

evde zaten bi hırtık var.. günün 11 saati çalışıyorum.. canı sıkılmasın ne bilim evde beraber koştursun diyerek çalıştığım yerde oyun alanına sıkışmış böceği aldım.. tekir ya bunlar siyam olsa tamam insan ister hayvan lüzumsuz dicem.. ama tekir..önce veterinere götürün.. sonra kapınızı açın.. zaten sürmeli hanım 8. kattan betona çakıldığından mütevellit borcu daha yeni bitti.. şimdide bu ufaklık arka bacaklarındaki kalıtsal hastalık ile başıma kaldı.. vicdan yaptırıyor *uşt.. bakıyoz artık aldık eve..
mümkün ise anne sütünden kesilmiş olsun.. önce annesi yol yordam öğretsin..yoksa ben gibi kıçından poh temizler yaş mamaya ayak basmadan yemeği öğretir.. kuma nasıl sıçılır eğitim vermeye çalışırsınız.. en önemlisi ömürlük bakacaksanız alın.. hee bide gidip yıkamayın.

sürmeli hanım


böcek

sahiplendim. canımdan çok seviyorum şimdi. *

sahiplenmek ile gördüğünde beslemek, biraz oynayıp stres atmak arasında fark var tabii..

o değil de; otobanda mı yaşıyorsun lark, allah'ını seversen..
daha yaşını doldurmamış kedinin, yolda ne işi var?
çıkartma evden mesela?

büyüyünce tavırlarından anlarsınız ki, aslında kedi sizi sahiplenmiş.*

kediler dünyaya geldiklerinde tıpkı insanlarda olduğu gibi belirli bir süre anne sütüyle beslenmeleri gerekir. yavru kedi için son derece etkili olan anne sütü, küçük dostunuzun ilerleyen süre zarfında sağlıklı ve uzun ömürlü bir yaşam sürmesinde oldukça büyük bir rol oynamaktadır. öte yandan kediler anne sütü içerisinde ihtiyacı olan temel besin değerlerinide karşılamaktadır. bu besinler kedinizin sağlıklı olmasına yardımcı olacağı gibi bağışıklık sistemininde güçlü kalmasına olanak sağlamaktadır. bu sebeple yavru kedi sahiplenmeden önce kedinizin yaklaşık 1 ile 2 ay boyunca anne sütü almasına dikkat edin. tüm bunların yanında neonatal olarak adlandırılan doğum sonrası 4 haftalık dönem, kedileri beslenmesi ve dünyayı keşfetmesi için en önemli süreçtir. bu süre içerisinde yavru kedileri annelerinin yanında asla ayırmayın.

www.neoldu.com/service/amp/...

ah canımın içi. ben seni evime alsam, sen gezsen pıtır pıtır ben de bir anda çıldırmışcasına bir sevgiyle dolup seni mıncırsam. sonra çıksak beraber dışarı, parkta diğer abilerinden racon öğrensen. yürüyüşün, duruşun bir değişse. sana ikinci bir isim olarak artist desem. çok güzel olmaz mıydı? olurdu ama annem istemiyor seni işte.