yazarların tanık olduğu dehşet olaylar

2014 mayıs marketteydim bir tane genç sürekli çikolata bisküvi reyonunda bir ileri bir geri gidip gelerek reyonu baştan sona turluyordu tuhafıma gitti ama göz göze gelince elinde birşeyler sakladığını gördüm ama bu marketten çaldığı çikolatamıydı değilmiydi allah bilir. yine tur atmaya devam etti ben de alışveriş yapıp çıktım ama çok korktum.

gün gün karanlığa taşındı, göz göre göre soyulup talan edildi bir ülke.. yıllarca süren bir dehşet filmi miydi seyrettiğimiz, karabasan bir düş mü yoksa.. tüm izleyiciler şaşkın.. tedirgin..
herkes bir devam gong sesi ve çağrısı bekliyor kalan bölüm için... izleyenlerin her birince,
ya gerçektiyse korkusu yaşanıyor biliyorum.
bekleyenler arasındayım...

bu yıl mart ya da nisan ayıydı. öyle şiddetli bir fırtına çıkmıştı ki üst kattaki fransız balkonun camı patlamış, cam parçaları bizim camın önüne düşmüştü. etraftaki evlerin çatıları uçuyordu, bir inşaattaki metal profiller bir arabanın üzerine düşerek aracı devirmişti. cam balkonun camları kendiliğinden açılmış, az kalsın uçacaktı. o gün gerçekten çok korkmuştum.

üst komşumun intiharı.

koca adamı kurtarmaya gidecekken attı yaşlı adam kendini. kaldıramadı bazı şeyleri. asansörde, sokakta denk geldiğimizde sürekli selam verir, sohbet ederdi, sohbete tutardı bizi.

sohbete tuttuğu için hiç kızmazdım rasim amca'ya. dili de tatlıydı, babacan bir adamdı. eşinin hastalığını kaldıramadı daha fazla. notunu da hazır etmiş "kimse sorumlu değildir." diyerek.

işte böyle ince ruhlu insanların ruhuna tecavüz ediyorsunuz. hunharca, bencilce, sırf o leş egolarınız, varoş, kepaze varlıklarınız için.

hayır o dönem yönetici yardımcısı babam olduğu için polise kameraların görüntüsünü vermek için falan defalarca da izlemek zorunda kalmıştım. hayal meyal hatırlıyorum hâlen.

umarım yattığın yerde en azından o yüklerden arınmışsındır tatlı sohbetli rasim amcam.

lise zamanımız gültepede öğretmenler durağındayız, bir kavga bir gürültü biri diğerini sallamayla kovalıyordu, yani döner bıçağı gibi uzun ama yatağan şeklinde bir bıçak aha da görseli;



kovalayan bıçağı arkadan bir salladı kaçanın eline geldi parmakları kopup yere düştü, lan parmağı koptu diye bağırıyoruz parmaklara koştuk bakmak için, kaçan o halde bağırıp kaçmaya devam etti. oradan biri gelip kopan parmakları poşete koydu, birşey olmaz hastanede dikerler dedi.

yine gültepede başka bir kavga, düğünden çıktık parkta oturuyoruz, park yokuş aşağı bir yerde anayolun altında parkı üst kısmında duvar var o 5 - 6 metrelik istimlak duvarından önce birini attılar sonra üzerine pilav arabası attılar.

bu iki olay 1997 - 2001 arası gözümün önünde olan çılgın dehşet şeylerdi.

öğrenciliğimde izlediğim otopsi alır muhtemelen.

çünkü hani kan, kaos, gözyaşına alışkın olan bünyem derin bir sessizlik içinden gelen kafatası kırma sesini ilk etapta yadırgadı. ama beni dehşete düşüren ses değildi, vücudu geri kapatırlarken kafatası boşluğunu doldurmak için eşya bulamayınca adamın üstünden çıkardıkları alt iç çamaşırını koydular içine.

fiziksel görünüm için bu denli büyük bir çaba dönüyor ya hani,
nefes almayı bıraktığınız anda düpedüz çöp’sünüz,
just saying.

afgan bir danışan kafayı dumanladıktan sonra ağzına jilet saklayıp görüşmeye gelmişti. beni kesecek diye korkmuştum da kendini kesmişti. altıma doldurduğum bir andı. olay sonrası 1 hafta kafa izni vermişlerdi de evde hep pubg'de tanıştığım çocuk adam arkadaşlarımla* oyun oynamıştım. yemi nederim* ki işimi hiç özlememişim. işsizlikten devam.
bu ülke bu acıları bir daha yaşamasın....